Rękawiczka

5-6 min czytania
12 stron

Rękawiczka — ukraińska baśń ludowa do czytania. Dziadek zgubił rękawiczkę w śniegu, a tego samego wieczoru już w niej mieszkano.

Szedł dziadek lasem, a za nim biegł piesek. Było zimno tak, jak bywa tylko w grudniu, kiedy śnieg skrzypi pod nogami przy każdym kroku, a powietrze pachnie mrozem. Dziadek szedł i nie zauważył, jak zgubił rękawiczkę.

Rękawiczka leżała na śniegu — ciepła, wełniana, z jednym palcem odstawionym w bok. Pierwsza znalazła ją myszka. — Kto, kto w rękawiczce mieszka? — zapytała na wszelki wypadek, bo w lesie lepiej zapytać. Nikt nie odpowiedział. I myszka wlazła do środka.

Przyskakała żabka. — Kto, kto w rękawiczce mieszka? — Myszka-skrobuszka. A ty kto? — Ja żabka-skrzekotka. Puść i mnie. — Właź. I zrobiło się ich dwoje. W rękawiczce było ciasno, za to nie było wiatru.

Przybiegł zajączek. — Kto, kto w rękawiczce mieszka? — Myszka-skrobuszka i żabka-skrzekotka. A ty kto? — Ja zajączek-pobiegajek. Puśćcie i mnie. I zrobiło się ich troje. Rękawiczka trochę się rozeszła w bokach, jak rozchodzi się wszystko, w czym ktoś mieszka.

Przybiegła lisica. — Kto, kto w rękawiczce mieszka? — Myszka-skrobuszka, żabka-skrzekotka i zajączek-pobiegajek. A ty kto? — Ja lisiczka-siostrzyczka. Puśćcie i mnie. I zrobiło się ich czworo. Nikt nie powiedział lisicy, że jest tu najniebezpieczniejsza. W mrozy o takich rzeczach się nie wspomina.

Przybiegł wilczek. — Kto, kto w rękawiczce mieszka? Wyliczono mu wszystkich. Trwało to długo. — Ja wilczek-braciszek. Puśćcie i mnie. I zrobiło się ich pięcioro. Teraz rękawiczka była jak mała chatka: w środku ciepło, a z zewnątrz widać, że oddycha.

Przybiegł dzik. — Kto, kto w rękawiczce mieszka? Wyliczono mu wszystkich pięcioro. — Ja dzik-kłowik. Puśćcie i mnie. W środku coś westchnęło. Ale na dworze był mróz, a mróz przekonuje lepiej niż jakiekolwiek argumenty. I zrobiło się ich sześcioro.

I wtedy z gęstwiny wyszedł niedźwiedź. — Kto, kto w rękawiczce mieszka? Wyliczono. Niedźwiedź dosłuchał do końca i powiedział: — Ja niedźwiedź-gaduła. Puśćcie i mnie. — A gdzie ty się zmieścisz?! — krzyknęło ze środka wszystkich sześcioro naraz. — Z brzeżku — powiedział niedźwiedź.

Niedźwiedź wlazł z brzeżku. Rękawiczka rozciągnęła się tak, że między oczkami zrobiło się widać światło, i nie była już podobna do rękawiczki — raczej do małej chatki, która lekko drży. Ale w środku było ciepło. Siedem zwierząt oddychało, i szła od tego para.

A dziadek tymczasem doszedł do domu, zdjął jedną rękawiczkę — i zobaczył, że drugiej nie ma. — A to ci historia — powiedział dziadek. I poszedł z powrotem po własnych śladach, a piesek pobiegł przodem, bo psy zawsze wiedzą, dokąd iść, nawet kiedy nie wiedzą po co.

Piesek dobiegł pierwszy, zobaczył rękawiczkę, która oddycha, i zaszczekał tak, jak szczeka się tylko wtedy, kiedy się nie rozumie tego, co się widzi. W rękawiczce zrobiło się cicho. Potem coś się poruszyło. A potem wysypało się z niej wszystkich siedmioro i rzuciło się gdzie kto mógł — w śnieg, w krzaki, pod kłodę.

Dziadek podszedł, podniósł rękawiczkę i obrócił ją w rękach. Była rozciągnięta, ciepła w środku i pachniała lasem. — Patrzcie państwo — powiedział dziadek sam do siebie. — Jakby ktoś w niej mieszkał. I poszedł do domu. A spod kłody patrzyło na niego siedem par oczu i czekało, aż odejdzie, żeby wrócić do siebie.

…resztę przeczytasz w aplikacji Marytale.

Marytale to aplikacja z ilustrowanymi bajkami do czytania dziecku — obrazek na każdej stronie, bez reklam i bez internetu. Zakładka zostaje tam, gdzie dziecko zasnęło.

Wypróbuj za darmo

Zeskanuj telefonem, żeby pobrać Marytale

Rękawiczka

Więcej bajek do czytania