Uçmaktan Korkan Ejderha Yavrusu

6-7 dakika okuma
14 sayfa

Marytale masalı, çocuklara sesli okumak için. Bru uçmayı biliyormuş; bilmediği şey başlamakmış ve onu kimse öğretemezmiş.

Bulutların duyulacak kadar yakından geçtiği kızıl kayalık bir dağın tepesinde bir ejderha ailesi yaşarmış. Beş kişiymişler: anne, baba, iki abla ve hepsinin en küçüğü, adı Bru olan.

Bru'nun bir ejderhada olması gereken her şeyi varmış. Güneşte altın rengine dönen yeşil pulları. Taşı şimdiden ısıtan bir soluğu. Ve kanatları — iyi kanatlar, tam ölçüsünde; her gün açıp kapatır ve nasıl durduklarına bakarmış.

Bru'da olmayan tek şey, kenara yaklaşma isteğiymiş.

Ablaları geçen yazdan beri uçuyormuş. Sabah çıkar, vadinin üstünde üç tur atar ve hikâyelerle dönerlermiş: yukarıdan nehrin bir iplik gibi göründüğünü, koyunların yürüyen taşlara benzediğini ve yüksekteki rüzgârın, yağmur daha yağmadan yağmur koktuğunu.

Bru hepsini dinler ve hepsini aklında tutarmış. Uçtukları yolu ezbere bilirmiş, rüzgârın nerede yükselip nerede alçaldığını bilirmiş, hatta hangi taşa konmanın daha iyi olduğunu bile bilirmiş. Yalnızca yerden ayrılmanın nasıl bir şey olduğunu bilmiyormuş.

— İstersen seni iteyim mi? diye sormuş bir keresinde ortanca abla; hem de kötü niyetle değil: onun için bu dünyanın en basit işiymiş. — Hayır, demiş Bru. Sen itersen, uçan itme olur.

Anne bunu mağaranın girişinden duymuş ve hiçbir şey söylememiş. Ama o akşam, herkes yattıktan sonra yanına oturmuş. — Sen zaten uçmayı biliyorsun, demiş. Yalnızca başlamayı henüz bilmiyorsun. Bunlar iki ayrı şeydir ve ikincisini kimse sana öğretemez.

Ertesi gün Bru kenara gitmiş. Tek başına, çok erken gitmiş, daha kimse kalkmadan; çünkü bazı şeyleri seyircisiz yapmak daha iyidir.

Kenar her zamanki gibiymiş. Kaya bitiyormuş, sonra da kaya olmuyormuş. Bru aşağı bakmış ve vadi oradaymış, çok uzakta, iplik gibi bir nehirle ve yürüyen taşlarla.

Kanatlarını açmış. Rüzgâr hemen içlerine dolmuş ve onları biraz kaldırmış; bu, aynı anda hem öyle güzel hem öyle korkunçmuş ki Bru kanatlarını kapatmış ve oturmuş.

Biraz oturmuş. Sonra bir kez daha açmış. Rüzgâr bir kez daha dolmuş. Bir kez daha kapatmış. Bunu on bir kez yapmış; on ikincide kapatmamış.

Bu bir atlayış değilmiş. Bru atlamamış: yalnızca arka ayaklarıyla kayayı tutmayı bırakmış, kaya da orada olmayı bırakmış; bütün yaz bekleyen rüzgâr da onu kaldırmış.

İlk kanat vuruşlarının hepsi kötü çıkmış. Yükseldiğinden çok alçalmış, bir ağacın fazla yakınından geçmiş ve doğrulmak için kocaman bir tur atmak zorunda kalmış. Ama üçüncü vuruşta kanatlar ne yapacaklarını kendileri anlamış; Bru da artık düşmediğini fark etmiş: uçuyormuş.

Ablalarının yaptığı gibi vadinin üstünde üç tur atmış, çünkü bildiği tek yol buymuş. Mağaraya döndüğünde hepsi girişte durmuş bekliyormuş; kimse «nihayet» dememiş, çünkü anne bir akşam önce onlara, bu tek kelimenin her şeyi bozacağını anlatmış.

Uygulamada okumaya devam edin

Masalın ikinci yarısı, resimleriyle ve internetsiz.

Ücretsiz dene

Telefonda açmak için kamerayı doğrultun

Bu masalları kimin yazdığını ve ilk baskılarında nasıl olduklarını merak ediyor musunuz? Yazılara bakın

Uçmaktan Korkan Ejderha Yavrusu

Daha çok masal