Śpiąca królewna

Był sobie król i królowa, którzy przez wiele lat pragnęli dziecka. Kiedy wreszcie urodziła im się córka, król z radości wyprawił chrzciny, jakich w tym kraju jeszcze nie było. W wielkiej sali zastawiono stoły wzdłuż całej ściany, pośrodku postawiono kołyskę, a wokół niej zasiedli krewni, przyjaciele i wszystkie wróżki, jakie mieszkały w królestwie, żeby każda obdarzyła dziewczynkę czymś dobrym.

Wróżek było trzynaście. Ale złotych talerzy, z których jadano na zamku, było tylko dwanaście. Król myślał nad tym cały wieczór i w końcu postanowił, że jedna wróżka po prostu nie dostanie zaproszenia. Wybrał tę, o której najrzadziej się mówiło. — Trzynasta i tak nigdzie nie bywa — powiedział sobie. — Nikt nie zauważy. Królowa nie była pewna, czy to dobry pomysł, ale nic nie powiedziała, bo wszystko już było przygotowane.

Na uczcie wróżki podchodziły kolejno do kołyski. Pierwsza dała dziewczynce cnotę, druga urodę, trzecia bogactwo — i tak dalej, wszystko, czego można sobie życzyć na świecie. Kiedy jedenasta skończyła, drzwi otworzyły się z hukiem i weszła trzynasta.

Nie przywitała się z nikim. Podeszła prosto do kołyski. — W piętnastym roku życia — powiedziała — królewna ukłuje się wrzecionem i padnie martwa. Odwróciła się i wyszła. Wszyscy stali bez ruchu.

Wtedy podeszła dwunasta wróżka, ta, która jeszcze nie mówiła. — Nie umiem odwrócić tych słów — powiedziała. — Ale mogę je złagodzić. Królewna się ukłuje, to prawda. Ale nie umrze. Zaśnie na sto lat. Król jeszcze tego samego dnia kazał spalić wszystkie wrzeciona w kraju.

Kiedy tylko goście się rozeszli, król kazał znieść na dziedziniec wszystkie wrzeciona, jakie były w zamku, i posłał ludzi po te ze wsi. Służba układała je na stosie przez cały dzień, a wieczorem podpalono wszystko naraz. Wrzeciona spalono tak dokładnie, że w całym kraju wyrosło pokolenie, które nie wiedziało, jak taka rzecz wygląda.

W dniu piętnastych urodzin króla i królowej nie było w domu. Królewna chodziła po pustym zamku i otwierała drzwi jedne po drugich. Zajrzała do sali tronowej, do biblioteki, do komnat, w których nikt nie mieszkał od lat i w których meble stały pod prześcieradłami i doszła do starej wieży, do której nigdy wcześniej nie zaglądała. Na górze były wąskie kręcone schody, a na ich końcu małe drzwi z zardzewiałym kluczem w zamku.