Księga dżungli

Była siódma bardzo gorącego wieczoru we wzgórzach Seeonee, kiedy Ojciec Wilk obudził się, podrapał i ziewnął. Matka Wilczyca leżała ze swoimi czterema młodymi, a księżyc zaglądał do wnętrza jaskini.

Coś wspięło się po zboczu, popłakując: brązowe niemowlę, które ledwo umiało chodzić, wcisnęło się między wilczęta i roześmiało. Matka Wilczyca powiedziała: «Czy to ludzkie szczenię? Nigdy żadnego nie widziałam. Przynieś je tutaj.»

Światło księżyca w wejściu zgasło. Przyszedł tygrys Shere Khan, kulawy od dawnego oparzenia, i powiedział, że ludzkie szczenię należy do niego i że go chce. Matka Wilczyca wstała i powiedziała, że szczenię jest jej, że będzie żyło i biegało ze Stadem — a Shere Khan, który nie mieścił się w jaskini, odszedł, mówiąc, że jeszcze się zobaczy.

Zanieśli więc dziecko na Skałę Narady, gdzie Stado ogląda swoje młode. Prawo mówi, że za szczenię muszą przemówić dwoje, którzy nie są jego ojcem ani matką. Pierwszy przemówił Baloo, brunatny niedźwiedź, który uczy młode Prawa. Potem przemówiła Bagheera, czarna pantera, i zapłaciła jeszcze świeżo upolowanym bawołem, a Stado powiedziało: «Niech biega z nami.»

Nazwali go Mowgli, czyli Żaba, bo miał taką gładką skórę. Przez dziesięć lat biegał z wilkami, a Baloo nauczył go Mistrzowskich Słów dżungli — tych, które z każdego ptaka, zwierzęcia i węża czynią przyjaciela — a Bagheera nauczyła go wspinać się i milczeć.

Tylko jedno Bagheera powtarzała mu raz za razem: «Shere Khan jest twoim wrogiem, a pewnego dnia Stado obróci się przeciwko tobie, bo Akela się starzeje, a młody wilk wierzy w to, co mu się opowiada.»

Pewnego bardzo upalnego popołudnia Mowgli leżał wśród gałęzi i przyszedł Małpi Lud. Podglądali go, bo budował szałasy z patyków, i chcieli, żeby ich nauczył. Chwycili go za ramiona i ponieśli wierzchołkami drzew.