Legenda o bazyliszku

8-10 min czytania
17 stron

Legenda o bazyliszku do czytania dzieciom. W piwnicy na warszawskiej starówce siedział potwór, który zamieniał ludzi w kamień spojrzeniem.

Na warszawskiej starówce jest uliczka, która nazywa się Krzywe Koło. Stoi przy niej stary dom, a pod tym domem są piwnice — głębokie, murowane, ciągnące się dalej, niż komukolwiek się wydaje.

Dawno temu dom stał pusty i nikt do tych piwnic nie schodził. Mówiono, że nie ma po co, bo wszystko wartościowe dawno stamtąd wyniesiono. A potem zaczęło się dziać coś dziwnego.

Najpierw zniknęła służąca Agata, która zeszła po wino. Szukali jej do wieczora. Znaleźli dopiero rano, przy samych schodach — stała nieruchomo, z ręką wyciągniętą przed siebie, i była z kamienia.

Potem zszedł Waluś Klepka, który nikogo się nie bał i mówił, że to wszystko bajki. Wrócił po schodach na górę o własnych siłach, usiadł na progu i nie powiedział już ani słowa.

Ludzie przestali chodzić tą uliczką. Okna w domu zabito deskami, a przed wejściem położono kamień, żeby nikt przez pomyłkę nie wszedł.

Aż pewnego dnia zginęło dwoje dzieci — Maciek i Halszka. Bawili się na podwórku, ktoś zawołał ich na obiad, a ich nie było. Wtedy już nikt nie mówił, że to bajki.

Rodzice poszli po radę do medyka Hermenegildusa, który mieszkał na Piwnej i znał się na rzeczach, na których nikt inny się nie znał. Medyk wysłuchał wszystkiego, pokiwał głową i powiedział: — To bazyliszek.

I opowiedział, co to takiego. Bazyliszek wygląda tak, jakby ktoś skleił koguta z wężem: ma koguci łeb z fioletowym grzebieniem, długą wężową szyję, czarne pióra i wielkie łapy z pazurami. A najgorsze ma oczy.

— Kto spojrzy mu w oczy, staje się kamieniem — powiedział medyk. — Nie da się z nim walczyć, bo zanim podniesiesz miecz, już patrzysz. — To co można zrobić? — zapytali rodzice. Medyk pomyślał chwilę. — Można mu pokazać jego samego.

Plan był taki: ktoś musi zejść do piwnicy cały obłożony lustrami. Bazyliszek spojrzy, zobaczy w lustrze siebie — i wtedy jego własne spojrzenie zrobi z nim to, co robiło z ludźmi.

Trzeba było tylko kogoś, kto zejdzie. Zgłosił się Jan Ślązak. Siedział w wieży i czekał na wyrok, więc miał mniej do stracenia niż inni. Powiedział, że pójdzie, jeśli w zamian dostanie wolność. Obiecano mu ją.

Przyniesiono lustra z ratusza — wszystkie, jakie były. Poprzywiązywano je Janowi do pleców, do piersi, do ramion i do nóg, tak że kiedy stanął w słońcu, nie dało się na niego patrzeć.

Zszedł po schodach. Na dole było ciemno, zimno i cicho, i pachniało kamieniem. Jan szedł powoli, żeby lustra nie brzęczały, i patrzył pod nogi — cały czas tylko pod nogi.

W głębi piwnicy coś się poruszyło. Zaszurało, zaklekotało pazurami po kamieniu i wyszło z ciemności. Jan zamknął oczy i stanął prosto.

Bazyliszek podniósł łeb i spojrzał. A zobaczył — siebie. Ze wszystkich stron naraz, w dwudziestu lustrach, wielkie żółte oczy patrzące prosto w niego.

Usłyszano na górze jeden krzyk, a potem hałas, jakby przewrócił się worek kamieni. Kiedy Jan wyszedł na światło, był blady, ale cały. Powiedział tylko: — Już go nie ma.

Dotrzymano słowa i puszczono go wolno. A piwnice pod Krzywym Kołem posprzątano, wybielono i zaczęto w nich trzymać wino, jak dawniej. I jest tam do dziś — dom, uliczka i piwnica. Tylko bazyliszka już nie ma, i dlatego można tamtędy przejść i nic się nie stanie.

…resztę przeczytasz w aplikacji Marytale.

Marytale to aplikacja z ilustrowanymi bajkami do czytania dziecku — obrazek na każdej stronie, bez reklam i bez internetu. Zakładka zostaje tam, gdzie dziecko zasnęło.

Wypróbuj za darmo

Zeskanuj telefonem, żeby pobrać Marytale

Źródło tekstu: Polska legenda ludowa, domena publiczna. Tekst napisany od nowa dla Marytale — to nie jest przedruk cudzego wydania.

Chcesz wiedzieć, kto napisał te baśnie i jak wyglądały w pierwszym wydaniu? Zajrzyj do artykułów

Legenda o bazyliszku

Więcej bajek do czytania