Latawiec, który odfrunął za daleko

Dawno, dawno temu, w małej wiosce ukrytej wśród zielonych wzgórz i wartkich, srebrzystych rzek, mieszkał chłopiec o imieniu Leo. Jak wszystkie dzieci, uwielbiał bawić się na dworze. Jego ulubioną zabawką na całym świecie był jaskrawoczerwony latawiec, a nic nie cieszyło go tak, jak porządny wietrzny dzień.

Ten latawiec był dla Lea wyjątkowo cenny, bo zrobił mu go tatuś, specjalnie dla niego. Był uszyty z materiału czerwonego jak dojrzała wiśnia, a u jego długiego ogona powiewały wstążki we wszystkich kolorach, tańcząc wesoło na wietrze.

Codziennie po szkole Leo pędził do domu, chwytał swojego latawca i gnał na wielkie, otwarte pole tuż za wioską. Uwielbiał patrzeć, jak latawiec łapie wiatr i wznosi się coraz wyżej i wyżej pod samo niebo. Był z niego tak dumny, że dbał o niego troskliwie i nigdy nikomu go nie powierzał.

Pewnego popołudnia, gdy Leo puszczał swojego latawca, zauważył, że wiatr wieje mocniej niż zwykle. Latawiec wznosił się coraz wyżej i wyżej, aż niemal zniknął pośród grubych białych chmur.

Leo trzymał sznurek z całych sił, lecz nagle potężny podmuch wyrwał mu latawca z rąk. I poleciał sobie, ten mały czerwony latawiec, unosząc się het, za wzgórza, aż zniknął z oczu.