Most, który połączył serca

6-8 min czytania
19 stron

W zielonej dolinie, przeciętej dziką, rwącą rzeką, leżały tuż obok siebie dwie wioski — a przecież przez całe lata pozostawały sobie obce. Aż pewnego dnia straszliwa burza wywróciła ich świat do góry nogami i została tylko jedna droga: wreszcie podać sobie ręce ponad wodą. To ciepła opowieść o tym, jak trudne chwile potrafią zbliżyć ludzi i jak most z kamienia i drewna może stać się mostem między sercami.

Dawno, dawno temu, w dolinie otulonej wysokimi, błękitnymi górami, stały dwie małe wioski: jedna nazywała się Strumykowo, a druga Rzeczny Zakręt.

Obie wioski leżały tuż obok siebie, niczym dobrzy sąsiedzi, a jednak płynęła między nimi szeroka, hucząca rzeka, prosto przez środek doliny. Rok za rokiem mieszkańcy Strumykowa i mieszkańcy Rzecznego Zakrętu żyli każdy osobno, ledwie mówiąc sobie „dzień dobry” z jednego brzegu na drugi.

Ludzie ze Strumykowa byli zdolnymi rolnikami, słynącymi szeroko ze złocistych pól i koszy pełnych plonów. Ludzie z Rzecznego Zakrętu byli utalentowanymi rzemieślnikami; robili piękne meble, mocne narzędzia i garnki z najlepszej gliny.

Obu wioskom wiodło się dobrze i niczego im nie brakowało. A jednak każdej z nich brakowało dokładnie tego samego — przyjaciela po drugiej stronie, przyjaźni, jakiej nigdy nie zaznały.

Aż pewnego lata na dolinę spadła straszliwa burza. Rzeka wezbrała, zahuczała i wpadła w gniew; jej wody wznosiły się coraz wyżej i wyżej, aż w końcu wylały z brzegów i pochłonęły obie wioski.

Pola Strumykowa zostały zniszczone i zatopione, a domki Rzecznego Zakrętu rozsypały się na kawałki.

Z obu brzegów mieszkańcy z rozpaczą patrzyli, jak cały ich trud spływa z powodzią. A gdy burza wreszcie ucichła, wyszli z domów, żeby zobaczyć, co ocalało.

Ludzie ze Strumykowa zastali zniszczone plony i serca im się ścisnęły. Jak mieli przetrwać długie miesiące, które nadchodziły, nie mając nic do jedzenia?

Ludzie z Rzecznego Zakrętu zastali połamane narzędzia i warsztaty w gruzach. Powódź nie zostawiła im niczego, czym mogliby naprawić domy ani czym mogliby dalej wykonywać swoje rzemiosło.

Po raz pierwszy od tylu lat, że nikt już ich nie zliczył, obie wioski stanęły przed tym samym kłopotem. Zrozumiały jasno jak słońce, że jeśli nie będą pracować razem, może żadna z nich nigdy się nie podniesie. Toteż starszyzna Strumykowa i Rzecznego Zakrętu zwołała naradę nad brzegiem rzeki, aby omówić, jak mogliby sobie pomóc.

— My możemy odbudować wasze warsztaty i wykuć wam nowe narzędzia — powiedział jeden ze starszych ze Strumykowa. — Ale straciliśmy plony i nie mamy nic do jedzenia.

— A my mamy jedzenie, którym możemy się podzielić — odpowiedział starszy z Rzecznego Zakrętu. — Ale potrzebujemy pomocy, żeby odbudować domy i zrobić nowe narzędzia.

Mieszkańcy spojrzeli po sobie i pojęli prawdę: razem są silniejsi. Rzeka, która tak długo ich dzieliła, nie mogła już trzymać ich osobno. Postanowili więc, że nadszedł czas, by zbudować most — most, który połączy obie wioski nie tylko ponad wodą, ale na zawsze, jako znak ich nowej przyjaźni.

Już następnego ranka ludzie ze Strumykowa i z Rzecznego Zakrętu ruszyli do pracy ramię w ramię. Rolnicy uczyli rzemieślników, jak dbać o pola i pielęgnować plony, a rzemieślnicy uczyli rolników, jak trzymać młotek i wznosić coś mocnego i prostego.

Razem zebrali kamienie z rzeki i drewno z lasu, i razem zaczęli budować swój most.

Dzień po dniu most stawał się mocniejszy — a wraz z nim więź między obiema wioskami. Pracując ramię w ramię, mieszkańcy opowiadali sobie historie, śmiali się do rozpuku i jedli wszyscy razem.

Pod koniec lata most był gotowy. Była to przepiękna budowla, wygięta wdzięcznym łukiem nad rzeką, dość mocna, by oprzeć się każdej burzy, która ośmieliłaby się nadejść.

Mieszkańcy wiedzieli, że ich życie zmieniło się na zawsze. Most nie tylko połączył ich wioski — połączył ich serca.

Od tego dnia ludzie ze Strumykowa i z Rzecznego Zakrętu nigdy już nie byli po prostu sąsiadami. Stali się jedną wielką wspólnotą, złączoną trudnością, którą przetrwali, i szacunkiem, który do siebie poczuli.

…resztę przeczytasz w aplikacji Marytale.

Marytale to aplikacja z ilustrowanymi bajkami do czytania dziecku — obrazek na każdej stronie, bez reklam i bez internetu. Zakładka zostaje tam, gdzie dziecko zasnęło.

Wypróbuj za darmo

Zeskanuj telefonem, żeby pobrać Marytale

Most, który połączył serca

Więcej bajek do czytania