Ye Kürküm Ye

Akşehir'de bir sonbahar günüymüş. Nasreddin Hoca evinin önünde oturmuş, eşeğinin semerini onarıyormuş; o sırada konağın hizmetlisi sokağın başında görünmüş ve doğruca ona gelmiş. Şehrin en zengin adamı büyük bir ziyafet veriyormuş ve Hoca da çağrılıymış. Hoca teşekkür etmiş ve işine devam etmiş. Ne giyeceğini bir an bile düşünmemiş, çünkü her gün ne giyiyorsa onu giyermiş.

Akşamüstü yola çıkmış. Üstünde her günkü cüppesi varmış: rengi solmuş, dirsekleri incelmiş, eteği bir yerinden onarılmış bir cüppe. Başında da her günkü kavuğu. Yol tozluymuş ve eteğine biraz toz bulaşmış; Hoca eğilip silkelemiş ve yürümeyi sürdürmüş. Ziyafete kendisi çağrılmıştı, cüppesi değil — bu kadar açık bir şeyi ayrıca düşünmeye gerek görmemiş.

Konağın kapısı iki kanatlıymış ve önünde uzun boylu bir adam duruyormuş. Hoca yaklaşınca adam ona şöyle bir bakmış: yukarıdan aşağı, sonra yine yukarı. Kapıyı kapatmamış, ama açmamış da; yalnızca kenara çekilmiş. Selam vermemiş. Hoca içeri girmiş ve arkasından kapı, gelen biri değil de geçen bir rüzgârmış gibi kapanmış.

İçerisi kalabalıkmış. Duvar boyunca minderler dizilmiş, ortada mangal yanıyormuş, tavandan inen zincirlerde kandiller asılıymış. İnsanlar öbek öbek konuşuyormuş. Hoca eşikte bir süre durmuş ve beklemiş. Kimse dönüp bakmamış. Kimse «buyur Hocam» dememiş. Sonunda kapının yanındaki, en uçtaki, en dar mindere kendi kendine oturmuş.

Sofra kurulmuş. Hizmetliler baş köşeden başlamış: önce büyük tepsiler, sonra çorba, sonra etli pilav. Tepsiler sıra sıra ilerlemiş ve Hoca'ya geldiğinde kâsenin dibinde parmak kadar çorba kalmış. Yanındaki iki adam kendi aralarında konuşuyormuş; biri bir kez Hoca'ya dönmüş, o da yalnızca dirseğini çekmek için. Hoca kaşığı eline almış, sonra bırakmış.