Kazan Doğurdu

4-5 dakika okuma
12 sayfa

Kazan Doğurdu — Nasreddin Hoca fıkrası, çocuklara sesli okumak için. Kazanın doğurduğuna inanan komşu, öldüğüne inanmak istememiş.

Nasreddin Hoca'ya bir gün misafir gelecekmiş; hem de bir iki kişi değil, bütün akrabalar. Hoca evde ne varsa çıkarmış, sayıp dökmüş ve bir eksik bulmuş: kazan. Elindeki tencere küçükmüş, ona ancak dört kişilik pilav sığarmış. Kalan on kişiye ne olacağı belli değilmiş.

Bunun üzerine kuşağını düzeltmiş ve komşusuna gitmiş. Komşusu varlıklı bir adammış ve geçen yıl kalaycıdan yepyeni, kalın bakırdan, kulpları sağlam kocaman bir kazan almış — köyde ondan güzeli yokmuş. — Komşu, demiş Hoca kapıda, bir günlüğüne kazanını ödünç verir misin?

Komşusu duraksamış. Kazan yeniymiş, pahalıymış ve ödünç verilen şeyin nasıl geri geldiğini herkes bilirmiş: ya isli, ya çizik, ya da hiç. Ama komşu komşudur ve reddetmek ayıptır. İçini çekmiş, kileri açmış ve kazanı iki eliyle Hoca'ya uzatmış. — Yarın, demiş. — Yarın, demiş Hoca.

Hoca kazanı evine götürmüş. İçine su koymuş, ateşi yakmış, pirinci yıkamış ve pilavı pişirmiş. Kazan gerçekten iyiymiş: ısıyı eşit tutmuş, dibi tutmamış, pilav tane tane çıkmış. Misafirler doyasıya yemiş ve kazanı övmüşler. Hoca bir kez kazana bakmış ve bir şey düşünmüş.

Ertesi sabah kazanı kül ve limonla ovmuş, durulamış ve kurulamış. Bakır yeniden parlamış. Sonra dolaptan küçücük bir tencere almış — avuç içi kadar, o da bakırdan — ve onu kazanın tam ortasına oturtmuş.

Komşusunun kapısını çalmış. Adam kapıyı açmış, kazanı görmüş, sonra içindekini görmüş ve durmuş. — Bu ne? — Senin kazanın gece doğurdu, demiş Hoca, yüzünde hiçbir şaka izi olmadan. Yavrusu da senin hakkın. Buyur.

Komşusu elbette biliyormuş ki kazan doğurmaz. Bakır bakırdır, doğurmaz. Ama küçük tencere yeniymiş, parlıyormuş ve karşılığında hiçbir şey istenmiyormuş. Bir şeyi almanın en kolay yolu da, verene itiraz etmemektir. — Vay, demiş gülerek. Hayırlı olsun komşu. Ve ikisini birden içeri almış.

Aradan birkaç hafta geçmiş. Hoca bir akşam yine kapıyı çalmış. — Komşu, kazan bir gün daha lazım oldu. Bu kez komşusu hiç duraksamamış. Kileri açmış, kazanı çıkarmış ve neredeyse sevinerek vermiş. Çünkü doğuran kazan, sıradan bir kazan değildir.

Ama bu sefer kazan geri gelmemiş. Bir gün geçmiş. İki gün geçmiş. Bir hafta geçmiş. Komşusu her sabah sokağa bakmış, her akşam kileri açıp boş yere bakmış. Sonunda dayanamamış ve Hoca'nın kapısını çalmış. — Hocam, kazanım?

Hoca kapıyı açmış ve eşikte durmuş. Yüzü üzgünmüş, sesi alçakmış. — Başın sağ olsun komşu, demiş. Kazanın öldü.

Komşusu önce duyduğuna inanamamış. Sonra yüzü kızarmış. — Hocam! Ne demek öldü? Hiç kazan ölür mü? Hoca başını sallamış, hiç sesini yükseltmeden: — Doğurduğuna inandın, demiş. Öldüğüne niye inanmıyorsun?

Komşusu ağzını açmış, sonra kapatmış; sonra bir daha açmış ve yine kapatmış. Söyleyecek bir şey bulamamış, çünkü bulunacak bir şey yokmuş. Bir süre öylece durmuşlar. Sonra ikisi de gülmüş. Kazan ertesi gün geri geldi mi gelmedi mi — orasını her anlatan başka türlü anlatır. Ama o cevap o günden beri hiç unutulmamış.

Uygulamada okumaya devam edin

Masalın ikinci yarısı, resimleriyle ve internetsiz.

Ücretsiz dene

Telefonda açmak için kamerayı doğrultun

Metnin kaynağı: Nasreddin Hoca fıkrası; halk malıdır. Metin Marytale için yeniden yazılmıştır — başka bir derlemenin aktarımı değildir.

«Kazan Doğurdu» masalını kim yazdı ve ilk baskısında nasıldı — kaynaklarından denetledik

Kazan Doğurdu

Daha çok masal