Rüzgârların Palamudu

6-7 dakika okuma
11 sayfa

Ormanın üzerine azgın bir fırtına çökmek üzereyken, küçük sincap Çipi bir an bile duraksamadan harekete geçer. Arkadaşlarıyla birlikte her yuvayı sağlamlaştırmak için koştururken, ışıl ışıl bir buluş her şeyi değiştirir ve umudun tükendiği sanılan yerde umudu yeniden uyandırır. Cesaret, iyilik ve birlik olan dostların başarabileceği mucizeler üzerine yürekten bir hikâye.

Ağaçların ta göğe kadar yükseldiği, dallarının masalsı desenler oluşturarak birbirine dolandığı ormanın tam kalbinde, Çipi adında cesur bir sincap yaşarmış. Maceracı ruhuyla ve kendisinden bile büyük görünen o kabarık kuyruğuyla nam salmıştı.

Serin bir sonbahar sabahı, Çipi kış için palamut toplarken aşağıdan telaşlı sesler duydu. Hayvanlar bir haberi birbirlerine iletiyordu: ormanın içinden şiddetli bir fırtına geçecekti ve herkes yuvalarını nasıl koruyacağını düşünüp endişeleniyordu.

Baykuş Klara hızlı kanat çırpışlarıyla süzülüp tam Çipi'nin yanına kondu. Kocaman gözleri endişeyle doluydu. "Çipi, fırtına birazdan başlayacak! Çabuk davranıp ormandaki herkesin hazır olduğundan emin olmalıyız," dedi ve konduktan sonra dengesini korumak için biraz kanat çırptı.

Çipi kararlılıkla başını salladı ve hemen işe koyuldu. Dalların üzerinde bir aşağı bir yukarı koşarak orman sakinlerini yüksek sesle uyarıyordu: "Çabuk, yuvalarınızı sağlamlaştırın! Fırtına geliyor!" Sesi ormanın içinde çınlıyor, herkesi bir an bile kaybetmeden harekete geçmeye yüreklendiriyordu.

Hayvanların yuvalarını sağlamlaştırmasına yardım ederken Çipi birden yaşlı bir meşenin dalında parıldayan bir şey fark etti. İçini bir merak kapladı ve hemen o gizemli parıltıya doğru yöneldi. Sonunda dala vardığında, güneş ışınları altında değerli bir hazine gibi parlayan pırıl pırıl bir palamut gördü.

Bir an sonra yandaki dalda Klara belirdi, bakışları hayranlıkla doluydu. "Vay canına, şuna bak! Bu, Rüzgârların Palamudu!" diye haykırdı, sesinde bir hayret titreşimiyle. "Eski efsaneye göre ormanı her türlü tehlikeden koruma gücüne sahiptir."

Çipi palamudu küçük pençelerinin arasına usulca aldı. "Öyleyse onu ormanımızı fırtınadan kurtarmak için kullanmalıyız!" diye kararlılıkla haykırdı. Çipi arkadaşlarını, onların sıcacık yuvalarını ve ormanı ne kadar çok sevdiğini düşündü. Nefesini tutarak dileğini usulca fısıldadı: ormanı tehlikeden korumak.

Birdenbire palamut, tüm ormana yayılan parlak, altın rengi bir ışıkla parladı. Hava sıcaklık ve huzurla doldu. Sanki orman kendi çevresine koruyucu bir kalkan örmüş ve fırtınayı karşılamaya hazır durmuştu.

Ve işte sonunda fırtına ormanın üzerine çöktü. Rüzgâr öfkeyle uğulduyor, yağmur ağaç tepelerine davul gibi vuruyordu. Ama Rüzgârların Palamudu'nun büyüsü ormanı kolluyordu: bütün hayvanlar güvende kaldı, her yuva sapasağlam ve zarar görmeden durdu.

Fırtına dinince hayvanlar çevrelerine bakındı ve ormanın hiç zarar görmediğini, tıpkı eskisi gibi güzel kaldığını gördü.

Klara gururla fısıldadı: "Cesaretin ve iyiliğin palamudun büyüsünü uyandırdı." Çipi biraz utandı, kabarık kuyruğu heyecandan hafifçe titriyordu. O günden sonra iyi davranışların dünyayı gerçekten daha güzel bir yere dönüştürebileceğini biliyordu.

Uygulamada okumaya devam edin

Masalın ikinci yarısı, resimleriyle ve internetsiz.

Ücretsiz dene

Telefonda açmak için kamerayı doğrultun

Bu masalları kimin yazdığını ve ilk baskılarında nasıl olduklarını merak ediyor musunuz? Yazılara bakın

Rüzgârların Palamudu

Daha çok masal