Babam Ormandan Dönüyor

4-6 dakika okuma
14 sayfa
4+

Ormancı baba John, aylarca uzak bir ormanda çalışmaya gider. Anna ile üç çocuğu bu sırada çiçeklere, sebzelere ve hayvanlara bakar, şarkılar söyleyip onu bekler. Babaları dönünce de ona koşa koşa sarılırlar.

Sessiz derelerin, yüksek meşelerin arasında küçük bir köy vardı. İşte bu köyde neşeli bir aile yaşıyordu.

Annenin adı Anna, babanın adı John’du. Üç çocukları vardı: en büyükleri Emily, ortancaları Jacob, bir de minicik Sofia. Hep birlikte güler, hep birlikte oynarlardı.

Bir bahar günü John çantasını hazırladı. O bir ormancıydı. Uzaktaki büyük bir ormanda aylarca çalışacaktı. Ormanın ona ihtiyacı vardı, bunu herkes biliyordu. Ama yine de hepsinin yüzü asıktı.

John gitmeden çocuklarını çağırdı. “Emily, bahçe sende. Jacob, hayvanlar sende. Sofia, sen de anneni bol bol öp. Annenize yardım edin!”

Emily her gün sulama kabını alıp bahçeye koşardı. Çiçekleri, sebzeleri tek tek sulardı. Tarhlardaki yabani otları da yolardı. Emily çiçekleri çok severdi. Onlarla uğraşırken hiç yorulmazdı.

Jacob her sabah tavuklara yem serperdi. Rusty’nin ve Whiskers’ın kaplarını da doldururdu. Sonra oyuncu Rusty’yle kahkahalar içinde kovalamaca oynardı. Yaşlı Whiskers’ın yanına oturup onu usul usul okşamayı da hiç unutmazdı. Whiskers mır mır ederdi.

Minik Sofia rengârenk resimler yapardı. Bir yandan da neşeyle şarkı söylerdi: “Babacığım ormanda, kuşlar onun yanında, la la la!” Sonra koşup annesine, ablasına, ağabeyine sımsıkı sarılırdı.

Anna her işe yetişir, hiç telaş etmezdi. Akşamları çocukları yanına toplar, babalarının eskiden anlattığı orman maceralarını anlatırdı. “Babanız yakında dönecek,” derdi usulca.

Aylar geçti. Babaları artık her an gelebilirdi! “Evi çiçeklerle süsleyelim!” dedi Emily. “Rusty de babama bir numara yapsın!” dedi Jacob.

Çocuklar bahçeden çiçek toplayıp evi süsledi. Jacob da Rusty’ye gizlice yeni bir numara öğretti: patisini kaldırıp selam vermeyi!

Sonunda o gün geldi. Güneş batarken uzakta babaları göründü. “Babaaa! Babam geldi!” Çocuklar sevinçle bağırarak ona doğru koştu.

John’un gözleri ışıl ışıl oldu. “Emily, çiçeklerin de sebzelerin de ne güzel! Jacob, hayvanlara iyi bakmışsın. Rusty’nin selamı da harika!” Sofia ona şarkısını söyledi. “Bu şarkıyla evde herkes gülmüştür, eminim!” dedi John. Sonra Anna’ya sarıldı: “Her şey yerli yerinde. Teşekkür ederim.”

Akşam hep birlikte sofraya oturdular. John uzak ormanda gördüklerini anlattı: kocaman bir baykuşu, derede su içen geyikleri. Çocuklar gözlerini kırpmadan dinledi.

O akşam ev sımsıcaktı. Hepsi yine bir aradaydı. Birlikte beklemek kolay olmuştu, birlikte sevinmek ise çok daha güzeldi.

Paylaş:Pinterest WhatsApp Facebook Bir arkadaşa gönder

Bilinen masalları kimin yazdığını ve ilk baskılarında nasıl olduklarını merak ediyor musunuz? Yazılara bakın

Konuya göre

Kedi boyama sayfaları

Daha çok masal

Bütün masallar