Sevginin Yaşadığı Ev

4-6 dakika okuma
14 sayfa

Sakin dereler ve yüksek meşelerle çevrili yemyeşil bir köyde, birbirine sımsıkı bağlı, sıcacık Değirmenci ailesi yaşar. Baba uzaktaki ormana uzun bir yolculuğa çıkınca, çocukların her biri yardım etmenin, birbirlerine göz kulak olmanın ve evin neşesini korumanın kendi yolunu bulur. Bu, dayanışmayı ve dünyanın en büyük hazinesini anlatan içten bir masal: birbirini seven bir aile.

Sakin dereler ve yüksek, yaşlı meşelerle çevrili şirin bir köyde, Değirmenci ailesi yaşarmış.

İyi kalpli iki anne baba varmış: Ayla ile Cem, bir de üç çocukları: Emel, Yakup ve minik Su. Değirmenciler o yörede birbirlerine olan sıkı bağları ve iyilikseverlikleriyle tanınırmış.

Aydınlık bir bahar sabahı, orman bekçisi olarak çalışan Cem'in uzun bir yolculuğa, uzaktaki ormanın ta derinliklerine gitmesi gerekmiş. Herkes onun işinin ne kadar önemli olduğunu bilirmiş. Ama ah, o her gidişinde onu ne çok özlerlermiş!

Yola çıkmadan önce Cem, kendisi yokken anneye yardım etsinler ve aileyi bir arada tutsunlar diye her çocuğa özel bir görev vermiş.

En büyükleri Emel'e bahçeye bakma görevi verilmiş. Yetiştirdikleri rengârenk çiçekleri ve taptaze sebzeleri çok severmiş. Her gün saatlerce sular, otları ayıklar, her köşeyle tek tek ilgilenirmiş.

Ortanca çocuk Yakup'a ise hayvanlara bakma görevi verilmiş. Değirmencilerin birkaç gıdaklayan tavuğu, Pati adında oyuncu bir köpeği ve Bıyık adında yaşlı, bilge bir kedisi varmış. Yakup hepsini beslermiş, Pati'yle koşup oynar, Bıyık'ı okşamayı da hiç unutmazmış.

Su daha çok küçükmüş ama kocaman bir yüreği varmış. Onun görevi herkesi mutlu etmekmiş. Cıvıl cıvıl, renkli resimler çizer, neşeli şarkılar söyler ve en sıcak sarılmaları o verirmiş.

Anneleri Ayla ise her şeyi hem incelikle hem de güçle bir arada tutarmış. Her akşam çocukları sımsıkı bağrına basar, babalarının maceralarını anlatırmış. "Çok yakında döner," dermiş usulca, "siz farkına bile varmadan."

Aylar geçmiş ve Cem'in dönüş günü yaklaşmış. Çocuklar kafa kafaya verip babalarına çok özel bir karşılama hazırlamaya karar vermişler.

Bütün evi bahçeden topladıkları çiçeklerle süslemişler; Yakup da babasını şaşırtmak için Pati'ye yepyeni bir numara öğretmiş.

Nihayet o gün gelmiş. Güneş yavaşça batarken ufukta tanıdık bir karaltı belirmiş. "Babacığım!" diye bağırmış çocuklar ve sevinçle ona doğru koşmuşlar.

Bu sıcacık karşılama karşısında Cem'in gözleri dolmuş. Emel'i gürül gürül açan bahçesi için, Yakup'u hayvanlara böyle güzel baktığı için, Su'yu da herkesin keyfini yerinde tuttuğu için övmüş. Aileyi bir arada tutan gücü ve sevgisi için de Ayla'ya teşekkür etmiş.

O akşam hepsi aile sofrasının başına toplanmış, Cem'in ormanın derinliklerinden getirdiği hikâyeleri dinlemişler. Değirmenci ailesinin buluşması sevgi ve neşeyle dolup taşmış.

Ve yürekten biliyorlarmış ki: aile, var olan en büyük güç kaynağıymış — birbirine göz kulak olmak da bu bağı daha da sağlamlaştırırmış.

Uygulamada okumaya devam edin

Masalın ikinci yarısı, resimleriyle ve internetsiz.

Ücretsiz dene

Telefonda açmak için kamerayı doğrultun

Bu masalları kimin yazdığını ve ilk baskılarında nasıl olduklarını merak ediyor musunuz? Yazılara bakın

Sevginin Yaşadığı Ev

Daha çok masal