Rumpelsztyk

6-8 min czytania
16 stron
6+

Rumpelsztyk — baśń braci Grimm do czytania dzieciom. Mały człowieczek przędzie ze słomy złoto, ale za zapłatę chce coś, czego nie wolno obiecywać.

Był sobie młynarz, który miał niewiele mąki, za to bardzo dużo do powiedzenia. Kiedy pewnego dnia wezwano go na zamek, bo król chciał wiedzieć, dlaczego z młyna idzie mniej worków niż dawniej, młynarz stanął w wielkiej sali i zapragnął zrobić wrażenie. Palnął pierwszą rzecz, jaka mu przyszła do głowy: — Moja córka umie prząść ze słomy złoto. Powiedział to, zanim zdążył pomyśleć.

Król był człowiekiem, który lubił złoto bardziej niż rozmowy. — To ją przyślij — powiedział. — Jutro rano. Nazajutrz dziewczyna stanęła przed nim, a on sam poprowadził ją długimi korytarzami do izby pełnej słomy, w której stał kołowrotek i jeden stołek, i nic więcej. — Do rana ma tu być złoto — powiedział od progu i zamknął drzwi na klucz.

Dziewczyna usiadła na stołku i opuściła ręce na kolana. Prząść owszem umiała, ale przecież tylko len, i nikt jej nigdy nie powiedział, co się robi ze słomą. Siedziała tak i płakała, a za oknem robiło się coraz ciemniej.

Wtedy drzwi skrzypnęły i do izby wszedł człowieczek nie większy od dzbanka, w spiczastej czapce, z pomarszczoną twarzą i brodą do pasa. — Czego płaczesz? — zapytał rzeczowo. — Bo mam ze słomy zrobić złoto. — A co mi za to dasz?

Dziewczyna zdjęła z szyi naszyjnik — jedyną rzecz, jaką zabrała z domu. Człowieczek obejrzał go pod światło, schował do kieszeni, usiadł przy kołowrotku i zakręcił nim tak szybko, że koło zamigotało. Warkot, warkot, warkot — i szpula była pełna złotej nitki. Do rana słoma zniknęła, a pod ścianą stały same złote motki.

Król przyszedł o świcie, popatrzył i nic nie powiedział, tylko oczy zrobiły mu się okrągłe. Wieczorem zaprowadził dziewczynę do izby dwa razy większej, w której słomy było pod sam sufit. — Do rana — powtórzył i przekręcił klucz w zamku.

Człowieczek zjawił się, ledwie ucichły kroki na korytarzu. — A dziś co mi dasz? — Pierścionek — powiedziała dziewczyna, bo nic więcej nie miała. Kołowrotek zawarczał i pracował całą noc bez przerwy, a do rana złoto leżało pod ścianą aż po sufit, ułożone w równe stosy.

Trzeciego wieczoru izba była jeszcze większa niż poprzednia. — Jeśli i tę przędziesz do rana, zostaniesz moją żoną i królową — powiedział król, i tym razem powiedział to prawie łagodnie. Dziewczyna została sama, popatrzyła na słomę i wtedy dopiero zrozumiała, że nie ma już nic, co mogłaby oddać.

Człowieczek wszedł jak poprzednio. — Nic ci nie zostało — stwierdził. — Więc obiecaj mi swoje pierwsze dziecko. Dziewczyna była zmęczona, przestraszona i bardzo daleko od domu. Obiecała, bo trudno wyobrazić sobie coś, czego jeszcze nie ma.

Rano złoto stało pod ścianą, a król dotrzymał słowa i ożenił się z młynarzówną. Minął rok, potem drugi, a na trzeci w komnacie królowej stanęła kołyska. O człowieczku nikt już nie pamiętał — najmniej ze wszystkich ona sama.

Ale on pamiętał. Przyszedł pewnego wieczoru, stanął przy kołysce i powiedział: — Umowa to umowa. Królowa oddałaby mu wszystko, co miała w skarbcu, ale on tylko machnął ręką. Kiedy zaczęła płakać, zmiękł odrobinę. — Dobrze. Masz trzy dni. Jeśli zgadniesz, jak mam na imię, dziecko zostaje.

Pierwszego wieczoru królowa wymieniła wszystkie imiona, jakie znała: Kacper, Melchior, Baltazar, Jan, Wojciech, Stanisław. Człowieczek kręcił głową po każdym. — Nie tak mam na imię.

Drugiego dnia rozesłała posłańców po całym kraju, żeby zbierali imiona dziwne i rzadkie. Wieczorem czytała z listy: Baraniogłów, Kozionóżka, Sznurowadło. Człowieczek śmiał się coraz głośniej. — Nie tak mam na imię.

Trzeciego dnia wrócił ostatni posłaniec i powiedział coś, czego nikt się nie spodziewał. Jechał przez las pod górą, gdzie nie mieszkał nikt, i zobaczył ognisko, a przy ognisku małego człowieczka, który skakał na jednej nodze i śpiewał: — Dziś warzę, jutro piekę, a pojutrze dziecko wezmę. Jak to dobrze, że nikt nie wie, że Rumpelsztyk zwę się ja!

Wieczorem człowieczek stanął w komnacie zadowolony z siebie. — No? — Może masz na imię Konrad? — zapytała królowa. — Nie. — Może Henryk? — Nie. Królowa poprawiła kołderkę w kołysce i powiedziała spokojnie: — A może nazywasz się Rumpelsztyk?

Człowieczek podskoczył tak, że aż zatrzeszczała podłoga. — Ktoś ci powiedział! — krzyknął, tupnął nogą i wybiegł w noc, i nikt go już nigdy w tym królestwie nie widział. A królowa siedziała jeszcze długo przy kołysce i obiecała sobie, że nigdy więcej nie obieca nikomu czegoś, czego nie ma.

Udostępnij:Pinterest WhatsApp Facebook Wyślij znajomym

Źródło tekstu: Fabuła w domenie publicznej (bracia Grimm, 1812). Tekst napisany od nowa dla Marytale — to nie jest przedruk cudzego przekładu.

Rumpelsztyk

Według tematu

Według wieku

Kolorowanki księżniczki

Więcej bajek do czytania