Dobranoc, dinozaury

Kiedy w dolinie robi się ciemno, wszystko po kolei układa się do snu. Najpierw milkną ważki nad wodą, bo w ciemności i tak nie widzą, gdzie lecą. Potem chowają się małe jaszczurki, każda w swoją własną szparę między nagrzanymi kamieniami. Potem cichnie wiatr w skrzypach. A na samym końcu, jeden po drugim, zasypiają dinozaury — i każdy z nich robi to trochę inaczej.

Wielkie długoszyje dinozaury zasypiają na stojąco. Są za ciężkie, żeby kłaść się i wstawać po kilka razy w ciągu nocy, więc po prostu przymykają oczy dokładnie tam, gdzie stały, kiedy zrobiło się ciemno. Z daleka wyglądają wtedy jak spokojne, ciemne wzgórza, którym ktoś doczepił bardzo długie szyje. Raz na jakiś czas któreś przestąpi z nogi na nogę i śpi dalej.

Kolczaste dinozaury z płytami na grzbiecie kładą się bokiem i zawsze blisko siebie, tak żeby płyty stykały się jak dachówki na dachu. Wygląda to jak jeden długi, kolczasty mur. Nikt w dolinie nie wchodzi nocą między nie, one dobrze o tym wiedzą, i właśnie dlatego śpią tak spokojnie, że nawet nie drgną do rana.

Małe, szybkie dinozaury śpią w gnieździe z suchych liści, po sześć albo siedem naraz. Zwijają się w taki kłębek, że nie da się rozpoznać, gdzie kończy się jeden, a zaczyna drugi: same ogony, łapy i zamknięte oczy. Rano zawsze trwa dłuższą chwilę, zanim się rozplączą, i zawsze ktoś przy tym kogoś nadepnie.

Dinozaury z płaskim dziobem jak u kaczki śpią przy samej wodzie, tak blisko rzeki, jak się tylko da. Lubią ją słyszeć przez sen. Kiedy woda szumi równo, to znaczy, że w dolinie nic się nie dzieje i można spać dalej. A kiedy szum się choć trochę zmienia, budzą się natychmiast, wszystkie naraz, podnoszą głowy i nasłuchują — i dopiero kiedy rzeka wróci do swojego zwykłego szumu, kładą się z powrotem.