Piękna i Bestia

Bestia przyjęła ją w sali. Zapytała, czy przyszła z własnej woli, a ona powiedziała, że tak. Pokazała jej pokój z jej imieniem nad drzwiami, bibliotekę i ogród. Nie była miła dla oka i wcale nie udawała, że jest.

Co wieczór przychodziła i siadała przy niej, kiedy jadła, pytała o to, co przeczytała, i słuchała odpowiedzi. A na koniec każdego wieczoru pytała: «Piękności, czy wyjdziesz za mnie?» A ona mówiła nie, a Bestia mówiła: «Dobranoc, Piękności» — i wychodziła.

Nie była nieszczęśliwa. Była tylko jedna rzecz: tęskniła za ojcem. W lustrze w swoim pokoju widziała go chorego w łóżku, powiedziała o tym Bestii i poprosiła o tydzień w domu.

Bestia powiedziała, że jeśli nie wróci w ciągu tygodnia, umrze z żalu. Dała jej pierścień, który ma obrócić na palcu, gdy zechce wrócić. Piękność obiecała i następnego ranka obudziła się w domu ojca, a przy łóżku stała skrzynia pełna podarunków.

Ojcu zrobiło się lepiej, gdy tylko ją zobaczył. Siostry zobaczyły piękne suknie i skrzynię, i umierały z zazdrości, więc obie postanowiły zatrzymać ją dłużej niż tydzień, żeby Bestia się na nią rozgniewała — płakały, trzymały ją za ręce i błagały, żeby została, a Piękność, która nie wiedziała, czemu płaczą, została.

Dziesiątej nocy przyśniła jej się Bestia leżąca bez ruchu w ogrodzie różanym, obudziła się i obróciła pierścień na palcu.

Leżała tam, dokładnie jak we śnie, i nie ruszała się. Piękność pobiegła do fontanny, przyniosła wodę w dłoniach i wylała jej na głowę, i powiedziała to, czego nie powiedziała przez trzy miesiące: że nie potrafi bez niej żyć i czy zechce się z nią ożenić.

Ogród rozbłysnął, jakby ktoś odpalił wszystkie fajerwerki świata, a tam, gdzie leżała Bestia, stał książę. Opowiedział, że wróżka zaklęła go, dopóki jakaś dziewczyna nie zgodzi się go przyjąć za to, kim jest, a nie za to, jak wygląda — i że jej siostry stoją w sali zamienione w dwa kamienne posągi, i będą tam stać, aż przyznają, że nie miały racji.