Żółw i zając

Zając był najszybszy w całym lesie i dobrze o tym wiedział. Wiedział tak dobrze, że opowiadał o tym co rano: dzięciołowi, kosowi, dwóm sarnom przy strumieniu i każdemu, kto zatrzymał się na ścieżce. Kiedy nikogo nie było, przebiegał trasę do starego dębu i z powrotem, żeby ta wiedza się nie zestarzała.

Tego ranka przez ścieżkę szedł żółw. Nie szedł szybko. Szedł tak, jak szedł zawsze: jedna noga, potem druga, a między nimi przerwa, w której można było pomyśleć, że się zatrzymał. Na skorupie leżał mu liść, który leżał tam już od rowu, a on nie zadał sobie trudu, żeby go strząsnąć.

— Popatrz na siebie — powiedział zając i położył się w trawie, żeby lepiej widzieć. — Idziesz od rana, a strumień wciąż jest tam z przodu. Zanim zejdziesz na dół, skończy się lato i jeżyny będą czarne.

— Może — powiedział żółw. — Ale wtedy będę przy strumieniu. — Nie zatrzymał się nawet po to, żeby to powiedzieć, i to zezłościło zająca bardziej niż sama odpowiedź.

— To ścigaj się ze mną — powiedział zając i zerwał się. — Stąd do starego dębu na zboczu. Kto pierwszy, ten wygrał. Dzięcioł da znak. — Śmiał się, zanim skończył zdanie, i śmiał się dalej, czekając na odpowiedź.

— Dobrze — powiedział żółw. Więcej nie powiedział i nawet się nie odwrócił. Dzięcioł zleciał niżej i usiadł przy pniu, kos usiadł na płocie, a dwie sarny zatrzymały się przy strumieniu, bo coś takiego nie zdarza się codziennie.