Tembel Arı

— Yarın mutlaka çalışacağım! diye diretmiş arıcık. — Çalışmayanlar için yarın yoktur, demiş arılar; çünkü felsefeden iyi anlarlar. Ve böyle deyip onu dışarı itmişler.

Arıcık ne yapacağını bilemeden biraz daha uçmuş; ama gece çöküyormuş ve zar zor görünüyormuş. Bir yaprağa tutunmak istemiş ve yere düşmüş. Gövdesi soğuk havadan uyuşmuş ve artık uçamaz olmuş. Yerde sürünerek, ona dağ gibi görünen çöplere ve taşçıklara tırmanıp inerek bir mağaranın ağzına varmış.

Daha yeni girmişken biri ona şöyle demiş: — Kim o? Kim giriyor? — Benim, diye mırıldanmış arıcık. Evi olmayan bir arıyım. — Aa, bir arı! demiş ses. Çok güzel arıcık. Ben bulduğum bütün arıları yerim. Senin gövden çok acı olacak. Bakalım.

Arıcık titreyerek bunun bir yılan olduğunu görmüş: orada halka olmuş, sırtı tuğla renginde yeşil bir yılan. Yılanlar arı yer ve arıları çok severler. Bu yüzden arıcık ağlayarak mırıldanmış: — Yılanlar kötüdür! — Hayır, kötü olan yılanlar değil, demiş yılan. Kötü olan insanlar. Ben kötü değilim.

— Hayır! diye bağırmış arıcık. Zayıf olduğum için beni yemeniz haksızlık, haksızlık! — Vay vay! demiş yılan, çabucak halkalanarak. Sen çalışıyor musun küçük? Çalışmak nedir biliyor musun? — Hayır, ben çalışmıyorum, diye mırıldanmış arıcık. — Öyleyse, demiş yılan, beni suçlaman doğru değil. Sana bir şey önereceğim: iki hüner gösterelim. Kim daha tuhafını yaparsa o kazanır. Ben kazanırsam seni yerim. — Ya ben kazanırsam? diye sormuş arıcık. — Sen kazanırsan geceyi burada, gün doğana kadar geçirme hakkın olur. Uyar mı? — Kabul, demiş arıcık.

Yılan gülmeye başlamış ve çocukların topaç gibi döndürdüğü okaliptüs tohumu kapsüllerinden birini getirmiş. Kuyruğuyla ona bir kamçı vurmuş ve olanca hızla döndürmüş. — Benim bildiğim bu, demiş. Ya sen? — Ben bundan tuhaf bir şey biliyorum, demiş arıcık. Ben yok olacağım. — Nasıl? diye bağırmış yılan, sıçrayarak. Buradan çıkmadan mı? — Buradan çıkmadan. — Toprağa da saklanmadan mı? — Toprağa da saklanmadan. — Öyleyse yap! Yapmazsan seni hemen yerim.

İş şu ki, yılan topacı döndürürken arıcık mağarayı incelemeye vakit bulmuş ve orada büyüyen bir bitki görmüş. Yaprakları en küçük dokunuşta kapandığı için «küstümotu» denen çalılardanmış. Arıcık gidip bir yaprağın üstüne konmuş; bitki de yapraklarını kapatıp onu saklamış. Yılan her yeri aramış, aramış ve bulamamış. Arıcık sonunda çıkınca da yılan kaybettiğini kabul etmek zorunda kalmış.

Ve arıcık geceyi orada, yılanın yanında, soğuktan titreyerek ama sağ salim geçirmiş. Şafak sökünce arıcık kovana uçmuş. Kapının önünde sessizce ağlıyormuş; nöbetteki arılar da ona hiçbir şey söylemeden içeri almış, çünkü dönenin giden olmadığını anlamışlar.

O gün ve ondan sonraki bütün günler çalışmış ve en çok bal taşıyan arılardan biri olmuş. Sonbahar gelip öleceğini hissettiğinde de çevresindeki genç arılara şöyle demiş: — Bizi bu kadar güçlü yapan aklımız değil, emeğimizdir. Ben aklımı bir kez kullandım, o da hayatımı kurtarmak içindi. Herkes gibi çalışsaydım o çabaya hiç gerek kalmazdı.