Orman Hayvanlarının Yılbaşı Ağacı

Ormanın kıyısında, kimsenin istemediği küçük bir ladin yetişirmiş. Eğri büyümüş, çünkü küçücükken yoluna bir taş denk gelmiş ve onu yandan sarmak zorunda kalmış. Eğri ağaçları ise kimse eve götürmez; yol kenarındaki her ağaç bunu bilir.

Her yıl aralıkta testereli insanlar gelirmiş. Durur, ladine bakar, hatta bazen başlarını yana eğerlermiş — sonra düz bir tane aramaya giderlermiş. Ladin buna alışmış ve bunun doğru olduğunu düşünmüş; çünkü duran hiç değilse durur, ocak ayında ise düz olanlar artık hiçbir yerde yokmuş.

O kış kar erken gelmiş. Öyle erken gelmiş ki kuşlar hiçbir şey saklamaya fırsat bulamamış, fareler de hâlâ tarlaların arasında dolaşıyormuş. Sonra kalmış ve günlerce yatmış; altındaki toprak tahta gibi sertleşmiş ve içine iki pençeyle bile girilemez olmuş.

Sincap bütün sabah, güzün bir şey gömdüğü üç yerde aramış: bankın yanındaki kökün altında, yassı taşın yanında ve yazın ısırgan biten yerde. Üçünde de aynı şeyi bulmuş: karı ve altında açılmak istemeyen toprağı.

Akşam eğri ladinin altına oturmuş, çünkü orada rüzgâr azmış ve oradan köyün ışıkları görünüyormuş. — Yarın bayram, demiş kendi kendine. İnsanlar hiç değilse öyle diyor. Ben ise bunun bizim için ne anlama geldiğini bile bilmiyorum.

— İnsanlarda, demiş yukarıdan karatavuk, böyle bir günde ağaca bir şeyler asılır. Bunu, dışarısı karanlık içerisi aydınlıkken pencerelerden çok gördüm. Renkli toplar, uzun zincirler ve küçük ışıklar asıyorlar; sonra da hepsi birlikte önüne geçip yalnızca bakıyorlar. Gerçekten güzel görünüyor. Yenecek bir şey çıkmıyor, ama uzun uzun bakıyorlar.