Koko ve Sessiz Güverte'nin Sırrı

4-6 dakika okuma
9 sayfa

Fısıldanan tek bir sözün bile yedi denizin en gürültülü haberine dönüşebildiği bir korsan gemisinde, güvertede olan biten her şeyi bilen, harika derecede geveze yeşil bir papağan yaşar; adı Koko'dur. Bir şey kaybolduğunda Koko yalnızca mürettebatın sesi değil, büyük bir gizemin de anahtarı olur. Bu, zekâ, dikkat ve kimsenin ciddiye almadığı birinin bile en önemli şeyi görebileceği üzerine bir hikâyedir.

Dünyanın bütün denizlerini dolaşmış olan cesur Tuzlu Martı gemisinde yalnızca korsanlar yaşamıyordu.

Gemideki en gür ses, parlak yeşil bir papağana, Koko'ya aitti. Çoğu zaman kaptanın omzuna tüner ya da direkten direğe uçar, duyduğu ve gördüğü her şeyi bağırırdı. "Son muzu kim yedi?!" "Dümenci balina gibi horluyor!" "Gözcü dürbünü ters tutuyor!"

Her korsan kuralı bilirdi: ağzından bir şey kaçırdın mı, Koko onu mutlaka tekrarlardı. Bu yüzden mürettebat olabildiğince alçak sesle konuşmayı öğrendi ve güvertelerine Sessiz Güverte adını taktılar.

Bir sabah gemiyi telaşlı bir çığlık sarstı. "Biri mutfaktan öğle yemeğimizi aşırmış! Lapa yok olmuş! Balık da!" Korsanlar birbirlerine baktı. Kaptan Hart parmağını lostromonun burnuna doğrulttu. "Sensin bu işi yapan!" "Yalan! Ben gelmeden önce olmuş bu!" diye öfkelendi lostromo. "Belki de aşçıdır…" diye mırıldandı kalabalıktan biri.

Ve başladı işte: şüpheler, kavgalar, bağırışlar. Koko olmasa daha da kötüye gidebilirdi. Tam o sabah, birdenbire şöyle dedi: "Gece çıtır çıtır… tık-tık-tık… mmm, balıkçık… hayır, burada değil…" "Bu da neydi?" diye sordu kaptan. "Bir şey biliyor!" diye haykırdı dümenci. "Peşinden gidelim!"

Koko kanatlarını açıp güvertenin altına doğru süzüldü. Korsanlar fenerlerini kaptıkları gibi ardından atıldılar.

Papağan eski bir sandığın yanına kondu ve gagasıyla kapağı itiverdi… içinden bir rakun çıktı! "Vay canına!" Kaptan şaşkınlıktan az kalsın oturuyordu. "Bu, fırtına sırasında Mercan Adası yakınlarında kurtardığımız rakunun ta kendisi!"

Rakunun adı Bobo'ydu. Fare yakalasın diye onu ambara yerleştirmişlerdi, ama anlaşıldı ki Bobo gece atıştırmalıklarını işten çok daha fazla seviyordu. "Koko, sen sıradan bir geveze değilsin," diye gülümsedi Kaptan Hart. "Sen bizim kelime dedektifimizsin!"

O günden sonra Koko sıradan bir gemi geveze değildi artık: korsan sırlarının resmî bekçisi oldu. Ve mürettebat en sonunda anladı ki en çok konuşan bile herkesten daha dikkatli bir dinleyici olabilir. Çünkü en az ciddiye alınanlar, ne zaman susup ne zaman konuşacaklarını bildiklerinde, bazen en önemli şeyi fark edenlerdir.

Uygulamada okumaya devam edin

Masalın ikinci yarısı, resimleriyle ve internetsiz.

Ücretsiz dene

Telefonda açmak için kamerayı doğrultun

Bu masalları kimin yazdığını ve ilk baskılarında nasıl olduklarını merak ediyor musunuz? Yazılara bakın

Koko ve Sessiz Güverte'nin Sırrı

Daha çok masal