Kotek i kogucik

6-8 min czytania
12 stron

Kotek i kogucik — ukraińska baśń ludowa dla dzieci. Kotek co rano mówił to samo, a kogucik za każdym razem zapominał.

Byli sobie kotek i kogucik. Mieszkali w małej chatce na skraju wsi: kotek chodził do pracy w lesie, a kogucik zostawał w domu — sprzątać, gotować i śpiewać, bo śpiewać umiał najlepiej ze wszystkiego.

Co rano kotek brał torbę i mówił od progu: — Ja pójdę, a ty siedź cicho. Przyjdzie lisica, będzie wołać — nie wyglądaj przez okienko. — Nie będę wyglądał — mówił kogucik. I kotek szedł, a kogucik zostawał i mocno postanawiał nie wyglądać.

Pierwszego dnia przyszła lisica, usiadła pod okienkiem i zaśpiewała cieniutko: — Kogutku-braciszku, wyjrzyj przez okienko, dam ci garstkę grochu. Kogucik najpierw nie wyglądał. Potem pomyślał, że można tylko jednym okiem. Potem wyjrzał obojgiem.

Chwyciła lisica kogucika i poniosła lasem. A kogucik krzyknął ze wszystkich sił: — Kotku-braciszku, niesie mnie lisica za ciemne lasy, za bystre wody! Kotek usłyszał aż na drugim końcu lasu, rzucił siekierę i pobiegł.

Dogonił, odebrał, przyniósł do domu. Kogucik siedział na ławce i patrzył w podłogę. — A mówiłem — powiedział kotek. — Mówiłeś — powiedział kogucik. I zjedli kolację, i więcej o tym nie rozmawiali.

Następnego ranka kotek znowu mówił od progu: — Nie wyglądaj przez okienko. — Nie będę wyglądał — mówił kogucik, i tym razem naprawdę sam w to wierzył.

A lisica przyszła znowu — tylko teraz nie zaśpiewała od razu. Posiedziała chwilę w milczeniu, żeby kogucik zapomniał, że ona tu jest. A potem powiedziała jakby mimochodem: — Kogutku-braciszku, a ja ci kaszy przyniosłam. Wyjrzyj, póki nie rozsypałam.

Kogucik wyjrzał. I wszystko się powtórzyło: las, krzyk, kotek, siekiera rzucona w trawę. Tylko tym razem kotek biegł dłużej, bo był dalej. Wieczorem powiedział: — Kogutku, ja nie zawsze będę blisko.

Trzeciego dnia kotek poszedł aż za trzecią górę i uprzedził: — Dziś jestem daleko. Krzycz nie krzycz — nie usłyszę. Kogucik kiwnął głową. Dobrze wiedział, co robić. Wiedział to już dwa razy.

Lisica przyszła w południe. Usiadła i zaczęła wyliczać na głos wszystko, co niby ma: groch, kaszę, orzechy, kawałek sera. Kogucik słuchał przez ścianę i trzymał się. Nawet zaśpiewał głośno, żeby nie słyszeć. Ale lisica milczała i czekała, a milczenie słychać lepiej niż śpiew. I kogucik wyjrzał.

Tym razem kotek nie usłyszał. Wrócił wieczorem, zobaczył otwarte okienko i pustą chatę, i usiadł na progu. Potem wstał, wziął swoje gęśle i poszedł do lasu — nie biegiem, tylko spokojnie, jak się idzie, kiedy trzeba nie dogonić, a przechytrzyć.

Usiadł kotek pod lisią chatą i zagrał tak pięknie, że lisica nie wytrzymała i wyszła zobaczyć, kto to gra. A kiedy ona słuchała, kogucik wymknął się drzwiami i schował kotkowi za plecami. Do domu szli w milczeniu. Dopiero przy furtce kogucik powiedział: — Już nie będę wyglądał. — Wiem — powiedział kotek. — Wczoraj też tak mówiłeś. Ale dziś powiedziałeś to, wiedząc, ile to kosztuje.

…resztę przeczytasz w aplikacji Marytale.

Marytale to aplikacja z ilustrowanymi bajkami do czytania dziecku — obrazek na każdej stronie, bez reklam i bez internetu. Zakładka zostaje tam, gdzie dziecko zasnęło.

Wypróbuj za darmo

Zeskanuj telefonem, żeby pobrać Marytale

Kotek i kogucik

Więcej bajek do czytania