Kotek i kogucik

A lisica przyszła znowu — tylko teraz nie zaśpiewała od razu. Posiedziała chwilę w milczeniu, żeby kogucik zapomniał, że ona tu jest. A potem powiedziała jakby mimochodem: — Kogutku-braciszku, a ja ci kaszy przyniosłam. Wyjrzyj, póki nie rozsypałam.

Kogucik wyjrzał. I wszystko się powtórzyło: las, krzyk, kotek, siekiera rzucona w trawę. Tylko tym razem kotek biegł dłużej, bo był dalej. Wieczorem powiedział: — Kogutku, ja nie zawsze będę blisko.

Trzeciego dnia kotek poszedł aż za trzecią górę i uprzedził: — Dziś jestem daleko. Krzycz nie krzycz — nie usłyszę. Kogucik kiwnął głową. Dobrze wiedział, co robić. Wiedział to już dwa razy.

Lisica przyszła w południe. Usiadła i zaczęła wyliczać na głos wszystko, co niby ma: groch, kaszę, orzechy, kawałek sera. Kogucik słuchał przez ścianę i trzymał się. Nawet zaśpiewał głośno, żeby nie słyszeć. Ale lisica milczała i czekała, a milczenie słychać lepiej niż śpiew. I kogucik wyjrzał.

Tym razem kotek nie usłyszał. Wrócił wieczorem, zobaczył otwarte okienko i pustą chatę, i usiadł na progu. Potem wstał, wziął swoje gęśle i poszedł do lasu — nie biegiem, tylko spokojnie, jak się idzie, kiedy trzeba nie dogonić, a przechytrzyć.

Usiadł kotek pod lisią chatą i zagrał tak pięknie, że lisica nie wytrzymała i wyszła zobaczyć, kto to gra. A kiedy ona słuchała, kogucik wymknął się drzwiami i schował kotkowi za plecami. Do domu szli w milczeniu. Dopiero przy furtce kogucik powiedział: — Już nie będę wyglądał. — Wiem — powiedział kotek. — Wczoraj też tak mówiłeś. Ale dziś powiedziałeś to, wiedząc, ile to kosztuje.