Koziołek Matołek

7-9 min czytania
16 stron

Koziołek Matołek — polska bajka do czytania dzieciom. Koziołek rusza w świat szukać Pacanowa, bo usłyszał, że tylko tam kują kozy.

W małej wsi nad rzeką mieszkał koziołek, którego wszyscy nazywali Matołkiem. Nie dlatego, żeby był głupi — po prostu wszystko robił trochę inaczej niż reszta. Kiedy inne kozy szły w prawo, on szedł w lewo, i zwykle okazywało się, że po drodze zobaczył coś, czego nie widział nikt inny.

Pewnego dnia Matołek zbiegał ze stromej ścieżki i tak niefortunnie postawił nogę, że rozbił sobie kopytko o kamień. Bolało niemiłosiernie. Usiadł na trawie, obejrzał je ze wszystkich stron i pomyślał, że gdyby był koniem, kowal zrobiłby mu podkówkę i po sprawie.

Powiedział to głośno, a stary bocian, który stał obok w rowie, podniósł głowę. — To idź do Pacanowa — mruknął. — Tam podobno kują kozy. Matołek nie zapytał nawet, gdzie ten Pacanów leży. Wstał, otrzepał się i ruszył w drogę tego samego popołudnia.

Szedł najpierw wzdłuż rzeki, potem przez pola, potem przez las, i pytał każdego, kogo spotkał. Pytał wiewiórki, pytał furmana, pytał kobietę z koszem grzybów. Wszyscy mówili to samo: — Pacanów? Gdzieś na pewno jest. Ale nikt nie umiał pokazać, w którą stronę.

Pod wieczór doszedł do szerokiej rzeki, przez którą nie było mostu. Usiadł na brzegu i myślał tak długo, aż zrobiło się ciemno. Rano zobaczył flisaków spławiających drewno i poprosił, żeby go zabrali. Płynął z nimi trzy dni i nauczył się przy okazji zawiązywać węzeł, który się nie rozwiązuje.

Za rzeką był jarmark. Matołek nigdy w życiu nie widział tylu ludzi naraz. Kupowało go po kolei trzech gospodarzy, bo każdy uznał, że taka koza to gratka, i za każdym razem Matołek dawał się grzecznie kupić, a potem odchodził, kiedy nikt nie patrzył, bo miał w tej sprawie własne plany.

Na jarmarku spotkał też kramarza, który sprzedawał mapy. — Pacanów? — zdziwił się kramarz i wodził palcem po papierze bardzo długo. — Nie ma. Widocznie za mały. Matołek podziękował, kupił za ostatni grosz obwarzanek i poszedł dalej, bo skoro wsi nie ma na mapie, to trzeba jej szukać nogami.

Szedł przez całe lato. Nocował w stogach i pod mostami, a kiedy padało, chował się pod wozy. Nauczył się rozpoznawać, w którym domu dadzą jeść, a w którym przepędzą — i, co dziwne, po dachu i po firankach dało się to poznać prawie zawsze.

We wrześniu trafił do miasta, w którym stała wielka wieża z zegarem. Wszedł na samą górę, żeby zobaczyć, co widać, i patrzył stamtąd do wieczora. Widział pola, wsie, drogi i rzeki, ale żadnej tabliczki z napisem, więc zszedł na dół tak samo mądry, jak wszedł.

Zima zastała go w drodze. Śnieg padał gęsty, wiatr zacinał, a Matołek szedł poboczem i liczył kroki, żeby o niczym innym nie myśleć. Doliczył do tysiąca i zaczął od nowa, i tak przetrzymał najgorszy tydzień.

W jednej wsi nakarmiła go gospodyni i zaproponowała, żeby został na stałe: obora ciepła, siano dobre, roboty żadnej. Matołek został na trzy dni. Czwartego rana stanął w drzwiach obory, popatrzył na drogę i poszedł dalej, bo miał w tej sprawie własne zdanie.

Na wiosnę spotkał na trakcie starego dziada z torbą. — Pacanów? — powiedział dziad. — Znam. Trzy dni stąd, za lasem, za mostem, potem w lewo. Matołek przez chwilę nie mógł nic powiedzieć, bo pierwszy raz od roku ktoś nie machnął ręką, tylko pokazał kierunek.

Szedł te trzy dni prawie bez odpoczynku. Za lasem był most, za mostem droga w lewo, a na końcu drogi tabliczka z jednym słowem, którego szukał tak długo. Matołek stanął przed nią i przeczytał ją chyba dziesięć razy: Pacanów.

Wieś była zupełnie zwyczajna. Kościół, staw, kilkanaście domów i kuźnia na samym końcu. Matołek podszedł do kuźni i zapytał kowala wprost, czy to prawda, że tu kują kozy. Kowal odłożył młotek, wytarł ręce i powiedział: — Pierwsze słyszę.

Matołek usiadł na progu kuźni i długo nie odzywał się wcale. Kowal popatrzył na niego, potem na jego kopytko, które przez rok drogi zdążyło się samo zagoić, i podrapał się w głowę. — Ale wiesz co — powiedział — jeszcze nigdy nie kułem kozy. Chętnie spróbuję.

I spróbował. Podkówka wyszła mała, krzywa i zupełnie niepotrzebna, bo kopytko było już zdrowe. Matołek i tak nosił ją potem na szyi, na sznurku, do końca życia. Wrócił do siebie nad rzekę, opowiadał o drodze każdemu, kto chciał słuchać, i zawsze kończył tak samo: — Pacanów istnieje. Sprawdziłem.

…resztę przeczytasz w aplikacji Marytale.

Marytale to aplikacja z ilustrowanymi bajkami do czytania dziecku — obrazek na każdej stronie, bez reklam i bez internetu. Zakładka zostaje tam, gdzie dziecko zasnęło.

Wypróbuj za darmo

Zeskanuj telefonem, żeby pobrać Marytale

Koziołek Matołek

Więcej bajek do czytania