Iwasik-Telesik

9-11 min czytania
16 stron

Iwasik-Telesik — ukraińska baśń ludowa do czytania. Dziadek wystrugał synka z drewienka, a ten urósł, kiedy babcia spała.

Byli sobie dziadek i babcia, i nie mieli dzieci. Chata stała dobra, ogród rodził, a wieczorami było w izbie tak cicho, że słychać było, jak osiada popiół w piecu. — Wystrugaj mi choć drewienko — powiedziała kiedyś babcia. — Będę je kołysać. Dziadek pomyślał, że babcia z żalu gada głupstwa. Ale poszedł do lasu.

Wystrugał dziadek z lipowego polana małego chłopczyka — z rączkami, z nóżkami, z noskiem. Przyniósł do domu i położył w kołysce. Babcia przykryła go ręcznikiem i zaczęła kołysać. Kołysała i śpiewała, kołysała i śpiewała, aż sama zasnęła.

A rano ktoś powiedział z kołyski: — Mamo, jeść mi się chce. Babcia usiadła na ławie i długo patrzyła. W kołysce leżał żywy chłopczyk i mrugał oczami. Nazwali go Iwasik-Telesik. I od tego dnia w chacie już nigdy nie było tak cicho jak przedtem.

Rósł Iwasik szybko, jak rośnie wszystko, na co się długo czekało. Po tygodniu chodził, po miesiącu mówił, a po roku poprosił dziadka o czółenko i wiosełko. — Popłynę łowić ryby — powiedział. — Wy przecież lubicie rybę. Dziadek zrobił mu złote czółenko i srebrne wiosełko.

Co rano Iwasik wypływał na rzekę, a matka przynosiła mu jeść i wołała z brzegu: — Iwasiku-Telesiku, przypłyń, przypłyń do brzeżku, dam ci jeść i pić! I Iwasik poznawał głos matki na sto kroków, a czółenko samo zawracało do brzegu.

A w sitowiu za rzeką mieszkała żmija, i miała córkę Ołenkę. Słuchała dzień, słuchała drugi — i nauczyła się tych słów na pamięć. Wyszła na brzeg i krzyknęła grubym, jak kłoda, głosem: — Iwasiku-Telesiku, przypłyń, przypłyń do brzeżku!

Iwasik podniósł głowę i roześmiał się. — To nie głos mojej matki — powiedział. — Moja matka ma głos cienki jak trzcinka, a ty masz taki jak stary wóz. I odpłynął na środek rzeki, gdzie woda była głęboka i spokojna.

Poszła Ołenka do kowala. — Kowalu, przekuj mi głos na cienki. Kowal popatrzył na nią i powiedział to, co mówią wszyscy kowale, kiedy się ich prosi o dziwne rzeczy: — Przekuję. Ale potem się nie skarż.

Następnego ranka z brzegu zabrzmiał cieniutki głos: — Iwasiku-Telesiku, przypłyń, przypłyń do brzeżku, dam ci jeść i pić! I Iwasik, który cały ranek łowił ryby i zdążył zgłodnieć, zawrócił czółenko do brzegu, nie patrząc w górę.

Bo gdyby spojrzał, zobaczyłby, że na brzegu stoi nie matka, tylko ktoś w matczynej chustce, i że spod chustki widać oczy, które nigdy nie mrugają. Ale nie spojrzał. Tak bywa: kiedy się bardzo chce, żeby to była matka, to i wygląda jak matka.

Chwyciła Ołenka Iwasika, wsadziła do worka i poniosła w sitowie, do swojej chaty. — Siedź — powiedziała. — Nigdzie stąd nie pójdziesz. I poszła po drwa, a Iwasika zostawiła w chacie samego.

Iwasik siedział i myślał. Był mały i zrobiony z lipy, a lipa to drewno miękkie, za to lekkie. I pomyślał, że kiedy nie można być silniejszym, trzeba być sprytniejszym. Kiedy Ołenka wróciła, powiedział: — Nie umiem siedzieć na łopacie. Pokaż, jak trzeba.

Ołenka nie była zbyt mądra — a przede wszystkim bardzo lubiła pokazywać. Usiadła na łopacie sama, żeby pokazać, jak się to robi. Iwasik podważył łopatę i wsunął ją do pieca, a zasuwę podparł pogrzebaczem. I póki w chacie huczało, wybiegł za drzwi i pobiegł do rzeki.

Ale przy rzece nie było już ani czółenka, ani wiosełka. A z tyłu coś już biegło przez sitowie, i sitowie się łamało. Iwasik wdrapał się na wysoki jawor i przycupnął między gałęziami. W górze nad rzeką leciały gęsi-łabędzie — wracały do domu.

— Gąski-łabędzie, weźcie mnie na skrzydełka, zanieście do ojca, do matki! — zawołał Iwasik. Pierwsze stado przeleciało i nie usłyszało. Drugie usłyszało, ale się nie zatrzymało. A w trzecim leciało jedno spóźnione gąsiątko, chudziutkie i powolne, z którego wszyscy się śmiali. Zniżyło lot i siadło na gałęzi obok.

— Siadaj — powiedziało gąsiątko. — Tylko trzymaj się, ja latam nie najlepiej. — Nic nie szkodzi — powiedział Iwasik. — Jestem lekki. I polecieli — nisko, tuż nad wodą, obok sitowia, obok wierzby, obok młyna, aż w dole pokazała się znajoma chata, a przy chacie dwoje ludzi, którzy cały dzień patrzyli na rzekę.

…resztę przeczytasz w aplikacji Marytale.

Marytale to aplikacja z ilustrowanymi bajkami do czytania dziecku — obrazek na każdej stronie, bez reklam i bez internetu. Zakładka zostaje tam, gdzie dziecko zasnęło.

Wypróbuj za darmo

Zeskanuj telefonem, żeby pobrać Marytale

Iwasik-Telesik

Więcej bajek do czytania