Kotyhoroszko

10-12 min czytania
16 stron

Kotyhoroszko — ukraińska baśń ludowa do czytania. Matka miała siedmiu synów i córkę, a ósmy syn urodził się z ziarnka grochu.

Miał człowiek z żoną siedmiu synów i jedną córkę, Ołenkę. Synowie byli wysocy jak topole i pracowici jak pszczoły, a Ołenka była najmniejsza i najbardziej gadatliwa w chacie. Mieszkali przy drodze, więc zawsze ktoś u nich nocował, bo w tej chacie nikomu nie odmawiano.

Pewnego dnia poszli bracia w pole żąć, a Ołenka poniosła im obiad. Szła ścieżką przez pagórki, śpiewała i nie zauważyła, jak nad ścieżką zrobiło się ciemno — choć dzień był jasny. A to nie była chmura. To był smok.

Porwał smok Ołenkę i poniósł za góry, na swoje kamienne podwórze. Bracia czekali na obiad do wieczora, a wieczorem poszli ścieżką i znaleźli tylko przewrócony dzbanek i chustkę w rzepach. Jeden po drugim ruszyli szukać siostry. I jeden po drugim nie wrócili.

Zostali ojciec i matka sami. Matka co rano wychodziła za wrota i patrzyła na drogę, a wieczorem wracała do chaty i nic nie mówiła. Pewnego razu poszła do studni i zobaczyła w wodzie ziarnko grochu. Okrągłe, zielone, błyszczące. Matka wzięła je i zjadła — sama nie wiedząc po co.

A po jakimś czasie urodził jej się syn. I nie był taki jak wszyscy: po tygodniu podnosił beczkę, po miesiącu — wóz, a po roku poprosił ojca o żelazo. Nazwali go Kotyhoroszko.

— Tato — powiedział Kotyhoroszko — każcie mi wykuć maczugę. Poszedł ojciec do kowala i kuli cały tydzień. Kotyhoroszko wziął maczugę, podrzucił do góry i podstawił dłoń. Maczuga spadła i pękła na dwoje. — Cienka — powiedział Kotyhoroszko. — Trzeba cięższą.

Kuli drugą — z całego żelaza, jakie było we wsi. Kotyhoroszko podrzucił ją tak wysoko, że zniknęła z oczu, i wszyscy zdążyli policzyć do dwunastu, zanim wróciła. Spadła na dłoń i nie pękła. — Ta dobra — powiedział Kotyhoroszko. — Teraz pójdę po braci i po siostrę.

Matka zapłakała i nic nie powiedziała, bo już wiedziała, że to nie zatrzymuje. A ojciec odprowadził go do zakrętu i powiedział tylko: — Idź ścieżką, póki ścieżka jest. I Kotyhoroszko poszedł.

Szedł dzień, szedł drugi, a trzeciego ścieżka skończyła się pod górą, a za górą stało kamienne podwórze bez okien, z jedną bramą. Przy bramie siedział smok i ostrzył zęby o kamień — tak, jak się ostrzy nóż.

— Po co przyszedłeś? — zapytał smok. — Po siostrę i po braci. — A siły ci starczy? — Zobaczymy — powiedział Kotyhoroszko. — Jestem z grochu, a grochu nie tak łatwo rozgnieść, jak się wydaje.

Bili się od południa do wieczora. Smok był większy, i każde jego uderzenie zostawiało w ziemi dół. Ale Kotyhoroszko był uparty, a upór w walce waży nie mniej niż wzrost. Pod wieczór smok usiadł na kamieniu i powiedział: — Odpocznijmy. — Odpocznijmy — powiedział Kotyhoroszko.

I kiedy siedzieli plecami do siebie, smok cichutko przesunął nogę, żeby podciąć Kotyhoroszkę z boku. Ale Kotyhoroszko widział jego cień na kamieniu — bo słońce zachodziło właśnie za plecami smoka. Uchylił się, i smocza noga uderzyła w pustkę.

Potem walka była już krótka. Smok upadł, i góra zadrżała, a z podwórza wyleciały wszystkie ptaki, które tam mieszkały. Kotyhoroszko złapał oddech, podniósł maczugę i poszedł do bramy.

Na podwórzu było ciemno i cicho. W pierwszej izbie siedziało siedmiu braci — żywych, tylko chudych i milczących, bo przez ten czas odwykli od mówienia. A w drugiej siedziała Ołenka i przędła. Podniosła głowę i powiedziała: — Wiedziałam, że ktoś przyjdzie. Tylko myślałam, że to będzie ktoś z naszych. — Ja i jestem z waszych — powiedział Kotyhoroszko.

Szli do domu długo, i po drodze bracia powoli uczyli się znowu mówić. A kiedy podchodzili do wsi, najstarszy powiedział: — Wstyd nam. Nas siedmiu nie dało rady, a ty sam dałeś. Kotyhoroszko pomyślał i odpowiedział: — Wy szliście po jednym. A ja szedłem, wiedząc, że wy już próbowaliście.

Wyszła matka za wrota, jak wychodziła co rano, i zobaczyła na drodze dziewięcioro. Nie pobiegła naprzeciw i nie krzyknęła. Po prostu usiadła tam, gdzie stała. I tego wieczoru w chacie znowu było gwarno — tak gwarno, że sąsiedzi przychodzili pytać, czy się coś nie stało.

…resztę przeczytasz w aplikacji Marytale.

Marytale to aplikacja z ilustrowanymi bajkami do czytania dziecku — obrazek na każdej stronie, bez reklam i bez internetu. Zakładka zostaje tam, gdzie dziecko zasnęło.

Wypróbuj za darmo

Zeskanuj telefonem, żeby pobrać Marytale

Kotyhoroszko

Więcej bajek do czytania