Pierwszy śnieg małego dinozaura

Daleko na północy, tam gdzie lato jest krótkie, a zimowa noc trwa całymi tygodniami, też mieszkały dinozaury. Były mniejsze niż te z ciepłych dolin i miały gęściejsze pióra, takie prawie jak futro, ale poza tym robiły dokładnie to samo co wszystkie inne dinozaury na świecie: jadły, spały, kłóciły się o najlepsze miejsce i pilnowały młodych.

Kap był jednym z tych młodych. Wykluł się na samym początku wiosny i przez całe krótkie lato widział wokół siebie tylko jeden kolor: zielone paprocie, zielone igły na gałęziach, zieloną wodę w rozlewisku i zielony mech na kamieniach. Nikt mu nie powiedział, że bywa inaczej, więc Kap myślał po prostu, że świat taki jest i taki będzie zawsze.

Potem zrobiło się chłodniej. Liście na niskich krzewach zżółkły i pospadały w ciągu kilku dni. Ptaki poleciały gdzieś na południe całymi stadami, jedno po drugim, i przez tydzień niebo było ich pełne, a potem zrobiło się puste. Stado Kapa zaczęło schodzić w dolinę, bliżej gorących źródeł, gdzie ziemia jest ciepła nawet wtedy, kiedy powietrze szczypie w dziób.

Pewnego ranka Kap wyszedł z zagłębienia, w którym spał, i zatrzymał się w pół kroku. Wszystko było białe. Skały, krzewy, powalone drzewo przy wodzie, nawet jego własny wczorajszy ślad — wszystko przykryte czymś zimnym, miękkim i zupełnie cichym. Dolina wyglądała tak, jakby w nocy ktoś przykrył ją kocem i wyszedł, nie budząc nikogo.

Kap nie znał na to słowa, bo nikt mu go jeszcze nie powiedział. Dotknął tego dziobem. Było zimne i trochę szczypało. Dotknął łapą — i łapa zapadła się w to po kostkę, cicho, bez żadnego chrupnięcia. Kap wyciągnął ją ostrożnie z powrotem i zobaczył, że w białym został kształt jego stopy, dokładny co do każdego pazura, jakby ktoś obrysował ją od spodu.