Kedi Bey

Bir adamın kedisi varmış. Gençken fareleri iyi tutarmış, ama yaşlanınca bunu bırakmış. Adam düşünmüş taşınmış, kediyi bir çuvala koymuş, ormana götürmüş ve orada salıvermiş; kendisi de boş çuvalla, arkasına bakmadan eve dönmüş.

Kedi bir tümseğe oturmuş, çevresine bakmış. Orman yüksek ve yabancıymış. Şuraya gitmiş, buraya gitmiş ve akşama kadar ne bir fare bulmuş, ne bir ev, ne de tanıdık tek bir patika. Bir ağacın altına oturmuş ve sabahı beklemeye başlamış, çünkü yapacak başka bir şey kalmamış.

Sabah dar bir patikadan bir tilki koşuyormuş. Kediyi görmüş — ve durmuş. Böyle bir hayvanı bu ormanda hiç görmemiş: gri, bıyıklı, dimdik oturuyor ve kimseye ihtiyacı yokmuş gibi bakıyormuş. — Sen kimsin? diye sormuş tilki. — Kedi Bey, demiş kedi. Niçin tam da böyle dediğini kendi de bilmiyormuş.

Tilki böyle bir beyle dost olmaya değeceğini düşünmüş ve onu evine çağırmış. Kedi kabul etmiş, çünkü ormanda gecelemek pek rahat değilmiş. Sonra tilki ormanı dolaşmış ve karşılaştığı herkese, artık evinde Kedi Bey'in yaşadığını anlatmış — görülmemiş ve her halinden belli ki çok saygın bir hayvan.

Kurtla ayı dinlemek için açıklıkta buluşmuş. — Nasıl bir şeymiş? diye sormuş ayı. — Öfkeli, demiş tilki. Çok öfkeli. Ama ona güzel bir yemek götürülürse belki yumuşar. Kurtla ayı bakışmış ve yemeğin altından kalkılabilecek bir iş olduğuna karar vermiş.