Lis i winogrona

Był taki upał, że nawet cień pod drzewami zrobił się gorący. Lis chodził od rana i nie znalazł nic: myszy siedziały pod ziemią, ptaki wysoko, a strumień, do którego zawsze chodził pić, wysechł do połowy.

Kiedy przechodził koło winnicy, zatrzymał się tak nagle, że aż przysiadł na tylnych łapach. Nad nim, na wysokim pergolu, wisiały winogrona: ciemne, ciężkie, z tym białym nalotem, który mają tylko najbardziej dojrzałe. Jedno pękło od własnego soku i kapało z niego na ziemię, kropla po kropli, prosto w kurz.

Lis podszedł bliżej, obszedł słupek dookoła i wymierzył wzrokiem odległość. Wyglądało to na wysokość, którą da się przeskoczyć, jeśli dobrze się odbić. Przykucnął, policzył w myślach do trzech i podskoczył. Zabrakło pół łapy.