Ava i Duch Jesieni

— Cześć — powiedziała Ava cichutko, trochę onieśmielona. — Czy ty jesteś… Duchem Jesieni? Malutka istota uniosła głowę, a jej twarz rozjaśnił ciepły uśmiech. — Tak, to ja. A co cię do mnie sprowadza?

Ava wzięła głęboki oddech, żeby się uspokoić. — Przyszłam się dowiedzieć, czy legenda o tobie jest prawdziwa. Czy naprawdę potrafisz spełnić życzenie? Duch Jesieni skinął głową. — Tak, potrafię. Ale pamiętaj: twoje życzenie musi być przemyślane i mądre.

Ava zamyśliła się na chwilę, spoglądając na piękny las skąpany w ciepłym świetle. Wyobraziła sobie Święto Plonów, śmiech i radość swoich sąsiadów. Przypomniała sobie ich ciężką pracę na polach. Wreszcie, zbierając myśli, powiedziała pewnym głosem: — Życzę sobie, żeby nasza wieś miała bogate plony, a wszyscy ludzie byli szczęśliwi i zdrowi.

Oczy Ducha Jesieni rozbłysły z radości. — To naprawdę przepiękne życzenie, Avo. Twoja dobroć i troska o innych sprowadzą wielkie błogosławieństwo na twoją wieś. Duch machnął ręką i łagodny wiatr przemknął przez polankę, wirując w powietrzu złotymi listkami i lśniącymi żołędziami. Wszystko wokół spowiła czarodziejska atmosfera, a serce Avy napełniło się ciepłem i spokojem.

Następnego ranka, gdy mieszkańcy wsi przygotowywali się do Święta Plonów, czekała ich niesamowita niespodzianka. Pola pełne były najdorodniejszych owoców i warzyw, jakie kiedykolwiek widzieli. Gałęzie uginały się pod ciężarem soczystych jabłek, a ogromne dynie połyskiwały w porannym słońcu. To był prawdziwy cud, a każde serce przepełniła radość i wdzięczność.

Od tamtego dnia Ava przechowywała w sercu wspomnienie magii jesieni i dobroci Ducha Jesieni. Co roku, gdy liście rozpalały się żywymi barwami, a chłodny wiatr przynosił zapach jesieni, wspominała tamten czarodziejski wieczór w lesie. I za każdym razem to wspomnienie napełniało ją ciepłem i radością, a na jej twarzy delikatnie pojawiał się czuły uśmiech.