Kruk i lis

Był wczesny ranek i nad polem leżała jeszcze zimna reszta nocy. Kruk siedział na płocie obok gospodarstwa i czekał, jak czekał co rano: aż otworzą się drzwi, aż ktoś wyjdzie, aż gdzieś zostanie coś, czego już nikt nie chce.

Tego ranka został kawałek sera. Nie był duży, ale był żółty i pachniał tak, jak pachnie ser, kiedy od wczoraj nic się nie jadło. Kruk był szybszy od kota, szybszy od psa i o wiele szybszy od gospodarza, który nawet nie zdążył podnieść wzroku.

Poleciał z serem w dziobie aż do starego dębu przy drodze i usiadł na najgrubszej gałęzi, dość wysoko, żeby nikt tam nie wszedł. Widział stamtąd pole, podwórko i drogę. Nie spieszył się. Chciał zjeść ser spokojnie, a spokoju miał tu na górze aż nadto.

Dołem drogą szedł lis. Nie spieszył się i wyglądał, jakby wracał znikąd i szedł donikąd. Zobaczył kruka. Zobaczył ser. I zatrzymał się, nie podnosząc przy tym głowy, tak jakby po prostu przypadkiem akurat tutaj przystanął i akurat tutaj postanowił chwilę odpocząć.

— Też ptak — powiedział lis w stronę drogi, nie w stronę drzewa. — Taki czarny. W całym lesie nie widziałem nic tak czarnego. To się przecież świeci jak mokry żwir w słońcu. — Kruk się nie poruszył, ale słuchał, a słuchanie to pierwszy krok.

— A te pióra — mówił lis dalej i usiadł, jakby miał cały dzień. — Duże, gładkie, ani jednego wyszczerbionego. Ptak jak korona. Ciekawe tylko, jak taki brzmi. — Kruk przesunął się kawałek bliżej pnia.