Dodatkowe nakrycie

W domu Zosi wigilijny stół nakrywało się zawsze o jedno miejsce za dużo. Talerz, łyżka, kieliszek i pusty stołek, przy którym nikt nie siadał. Stał zawsze od strony okna, między babcią a rogiem stołu, i przez cały wieczór nikt na niego nie kładł ani serwetki, ani nawet łokcia. Zosia pytała o to co roku, i co roku dostawała tę samą odpowiedź: bo gdyby ktoś przyszedł, ma gdzie usiąść.

— A przychodził kiedyś? — pytała. — Nie — mówiła babcia. — Ale to nie jest powód, żeby przestać nakrywać.

Tego roku śnieg zaczął padać już po południu i do wieczora zasypał ścieżkę do furtki tak, że tata musiał ją odgarniać dwa razy, a za drugim razem wrócił z czapką całą białą. Za oknem zrobiło się cicho tak, jak bywa cicho tylko przy dużym śniegu, a w kuchni pachniało makiem, suszonymi grzybami i czymś, co babcia trzymała w piekarniku i kazała nie otwierać.

Czekali na pierwszą gwiazdkę, bo bez niej nie siada się do stołu. Zosia stała przy oknie od dobrych dwudziestu minut, z czołem opartym o szybę, i patrzyła w niebo, które było całe zachmurzone, więc nie było w nim widać zupełnie nic. Za nią, w pokoju, dziadek raz po raz pytał, czy już.

— Może dziś nie będzie — powiedziała Zosia i odsunęła się od szyby, bo zrobiła się na niej mgiełka. — Będzie — powiedziała babcia, nie podnosząc głowy znad talerzy. — Zawsze jest. Czasem trzeba tylko dłużej postać i nie patrzeć cały czas w to samo miejsce.

I rzeczywiście: chmury rozeszły się na moment nad dachem stodoły i pokazała się jedna gwiazda, mała i całkiem zwyczajna, taka, jakich w pogodną noc widać setki. Zosia krzyknęła na cały dom. Usiedli do stołu.