Brzydkie kaczątko

7-9 min czytania
16 stron

Brzydkie kaczątko — bajka do czytania dzieciom. Szary ptak, którego nikt nie chciał, przez całą zimę szuka miejsca dla siebie.

Lato było tego roku takie ciepłe, że zboże zdążyło pożółknąć dwa razy. Na skraju stawu, w gęstych łopianach, siedziała kaczka na jajkach. Siedziała już tak długo, że zaczynała się nudzić, bo goście rzadko zaglądali w łopiany, a woda była tuż obok i wszyscy woleli pływać.

Wreszcie skorupki zaczęły pękać. Jedno po drugim wychylały się małe żółte główki i rozglądały po świecie. — Jaki ten świat wielki! — mówiły kaczątka. — Świat jest o wiele większy — powiedziała matka. — Ciągnie się aż za ogród i dalej, na pole proboszcza. Ale tam nigdy nie byłam.

Policzyła dzieci i zmarszczyła się. Jedno jajko, największe, wciąż leżało całe. — To pewnie indycze — powiedziała stara kaczka, która przyszła w odwiedziny. — Zostaw je i chodź na wodę. — Posiedzę jeszcze trochę — odpowiedziała matka. — Skoro siedziałam tak długo, mogę posiedzieć i dzień dłużej.

Nazajutrz wielkie jajko pękło. Wygramolił się z niego ptak zupełnie niepodobny do reszty: duży, szary i niezgrabny, na za długich nogach. — Coś ty za jeden? — zdziwiła się matka. Ale kiedy nazajutrz zaprowadziła całe stadko nad wodę, szary pływał najlepiej ze wszystkich, prosto i spokojnie, i matka pomyślała, że to jednak jej dziecko.

Na podwórku było inaczej niż na wodzie. Kaczątka od razu zauważyły, że ten jeden jest inny, i zaczęły go dziobać. Kury go odpychały. Indyk nastroszył się i rozłożył ogon, żeby wyglądać jeszcze większy. Nawet dziewczyna, która przynosiła ziarno, odsunęła go nogą. — Żeby cię kot porwał, poczwaro — powiedziała.

Najgorsze było to, że własne rodzeństwo mówiło to samo. — Idź sobie stąd — syczały siostry. — Nie chcemy cię widzieć. A matka, kiedy usłyszała, westchnęła i powiedziała cicho: — Żeby cię już nie było. I wtedy kaczątko zrozumiało, że musi odejść. Przecisnęło się przez płot i pobiegło przed siebie, aż dobiegło do wielkiego bagna, gdzie mieszkały dzikie kaczki.

Dzikie kaczki obejrzały go z bliska. — Jesteś okropnie brzydki — powiedziały. — Ale to nam nie przeszkadza, byle byś się z nami nie żenił. Spał w trzcinach dwa dni. Trzeciego rano nad bagnem zagrzmiały strzelby, psy zaczęły chlupotać w wodzie, a jeden ogromny pies podbiegł tak blisko, że kaczątko poczuło jego oddech — i pobiegł dalej. — Jestem tak brzydki, że nawet pies mnie nie chce — pomyślało.

Wieczorem doczłapało do chaty tak starej, że stała krzywo i tylko dlatego się nie przewracała, że nie mogła się zdecydować, na którą stronę upaść. Mieszkała tam staruszka z kotem i kurą. Kot umiał mruczeć i stroszyć grzbiet, kura znosiła jajka, a staruszka kochała ich oboje jak własne dzieci.

— Zostaniesz — powiedziała staruszka. — Zobaczymy, czy będziesz znosił jajka. Minęły trzy tygodnie i żadnych jajek nie było. — Umiesz mruczeć? — zapytał kot. — Nie. — To nie odzywaj się, kiedy mówią mądrzejsi. A kaczątko myślało tylko o jednym: o wodzie. O tym, żeby zanurzyć głowę i dać się nieść. Nie umiało tego wytłumaczyć, więc pewnego dnia po prostu wyszło.

Przyszła jesień. Liście zrobiły się brunatne, wiatr chwytał je i kręcił nimi w powietrzu, a chmury wisiały nisko i ciężko. Któregoś wieczoru, kiedy słońce już zachodziło, z zarośli wzbiło się stado wielkich białych ptaków. Miały długie, wygięte szyje i skrzydła tak szerokie, że powietrze pod nimi szumiało.

Kaczątko nie wiedziało, jak się te ptaki nazywają. Wiedziało tylko, że nigdy w życiu niczego piękniejszego nie widziało. Zakręciło się w wodzie jak koło, wyciągnęło szyję i krzyknęło tak dziwnie, że samo się przestraszyło. A potem ptaki odleciały, a ono zostało samo na czarnej wodzie.

Zima była taka ciężka, że nie warto o niej opowiadać. Woda zamarzała coraz szybciej i kaczątko musiało pływać w kółko, żeby przerębel się nie zamknął. Aż pewnej nocy zabrakło mu sił i przymarzło do lodu. Rano znalazł je chłop, rozbił lód drewniakiem i zaniósł ptaka do domu.

W chacie było ciepło, ale dzieci chciały się bawić, a kaczątko przestraszyło się, wpadło w wiadro z mlekiem, potem w beczkę z mąką, a kobieta krzyczała i machała szczypcami. Drzwi na szczęście były uchylone. Wybiegło w śnieg, wcisnęło się między trzciny i tam przeleżało resztę zimy.

Aż pewnego ranka poczuło, że słońce grzeje inaczej. Skowronki śpiewały, gałęzie były zielone, a woda pachniała. Kaczątko rozłożyło skrzydła — i te skrzydła zaszumiały mocniej niż kiedykolwiek, i uniosły go w powietrze wysoko nad ogród.

Wylądował w wielkim stawie, a tam, z jabłoni, sypały się kwiaty na wodę. I znowu nadpłynęły te białe ptaki. Kaczątko zobaczyło je i zrobiło mu się smutno i strasznie zarazem. — Podpłynę do nich — pomyślało. — Niech mnie zadziobią. Lepiej to, niż jeszcze jedna taka zima. Pochyliło głowę nad wodę, żeby czekać.

I zobaczyło w wodzie odbicie. Nie szarego, niezgrabnego ptaka. Zobaczyło łabędzia. Białe ptaki podpłynęły i schyliły przed nim szyje. Dzieci przybiegły nad brzeg i wołały, że przypłynął nowy, i że jest najpiękniejszy ze wszystkich. A on schował głowę pod skrzydło i sam nie wiedział, co ze sobą zrobić — bo kiedy się jest młodym łabędziem, o którym wszyscy mówili, że jest brzydkim kaczątkiem, trzeba się do szczęścia trochę przyzwyczaić.

…resztę przeczytasz w aplikacji Marytale.

Marytale to aplikacja z ilustrowanymi bajkami do czytania dziecku — obrazek na każdej stronie, bez reklam i bez internetu. Zakładka zostaje tam, gdzie dziecko zasnęło.

Wypróbuj za darmo

Zeskanuj telefonem, żeby pobrać Marytale

Brzydkie kaczątko

Więcej bajek do czytania