Trzy niedźwiedzie

6-8 min czytania
12 stron
3+

Trzy niedźwiedzie — baśń do czytania dzieciom. Dziewczynka zabłądziła w lesie i znalazła chatę, w której wszystko było po trzy.

Poszła dziewczynka do lasu na grzyby i zabłądziła. Najpierw się nie przestraszyła, bo myślała, że ścieżka zaraz się znajdzie. Potem ścieżka się nie znalazła, więc poszła szybciej. A potem zobaczyła między drzewami chatę i bardzo się ucieszyła.

Dziewczynka zapukała. Nikt nie odpowiedział. Drzwi były niezamknięte, więc weszła — tak, jak się wchodzi, kiedy jest się bardzo zmęczonym i bardzo się chce, żeby ktoś był w domu. W domu nie było nikogo.

W izbie stał stół, a na stole trzy miski. Jedna wielka-przewielka, druga mniejsza, a trzecia całkiem malutka. Dziewczynka spróbowała z wielkiej — za gorące. Z drugiej — za zimne. A z malutkiej zjadła wszystko, bo było w sam raz.

Przy stole stały trzy krzesła: ogromne, średnie i małe. Na ogromnym było wysoko. Na średnim — twardo. A na małym było tak wygodnie, że dziewczynka się bujnęła — i krzesło pękło. Wsunęła je pod stół tak, żeby pęknięcia nie było widać, i poszła do drugiej izby.

W drugiej izbie stały trzy łóżka: ogromne, średnie i małe. Na ogromnym było jak na polu. Na średnim — jak na ławce. A na małym było w sam raz, i dziewczynka sama nie zauważyła, kiedy zasnęła.

A w tej chacie mieszkały trzy niedźwiedzie. Ojciec — wielki i kudłaty, matka — trochę mniejsza, i niedźwiadek — całkiem mały, któremu wszystko w domu było w sam raz. Wrócili ze spaceru dokładnie wtedy, kiedy dziewczynka spała najmocniej.

— Kto jadł z mojej miski? — powiedział niedźwiedź grubym głosem. — Kto jadł z mojej miski? — powiedziała niedźwiedzica głosem trochę cieńszym. — A z mojej zjedli wszystko — powiedział niedźwiadek cieniutko. I to było najgorsze z trzech.

— Kto siedział na moim krześle? — powiedział niedźwiedź. — Kto siedział na moim krześle? — powiedziała niedźwiedzica. — A moje złamali — powiedział niedźwiadek i pokazał pęknięcie. W izbie zrobiło się cicho, i wszyscy troje spojrzeli na drzwi do drugiej izby.

Poszli do sypialni. — Ktoś leżał na moim łóżku — powiedział niedźwiedź. — Ktoś leżał na moim — powiedziała niedźwiedzica. — A na moim ktoś leży w tej chwili — powiedział niedźwiadek.

Dziewczynka otworzyła oczy i zobaczyła nad sobą trzy pyski: wielki, średni i mały. Zrobiła to jedno, co umiała robić szybko: zeskoczyła z łóżka, wyskoczyła przez okno i pobiegła tak, że las za nią tylko szumiał.

Niedźwiedzie patrzyły za nią przez okno. — Uciekła — powiedział niedźwiedź. — I nie zapytała — powiedziała niedźwiedzica. — A mogła zapytać — powiedział niedźwiadek. — Ja bym i tak dał. I to była prawda, i zrobiło się od tego trochę smutno wszystkim trojgu.

Dziewczynka wybiegła z lasu tuż przy wsi — okazało się, że przez cały czas była niedaleko. W domu opowiedziała wszystko oprócz krzesła. A tydzień później wzięła koszyk jabłek, zaniosła go pod tamtą chatę, postawiła na progu i szybko odeszła. Bo są rzeczy, które łatwiej zrobić, niż powiedzieć.

Udostępnij:Pinterest WhatsApp Facebook Wyślij znajomym

Źródło tekstu: Baśń ludowa, domena publiczna (pierwszy zapis Robert Southey, 1837). Tekst napisany od nowa dla Marytale — to nie jest przedruk cudzego wydania.

Trzy niedźwiedzie

Według tematu

Według wieku

Więcej bajek do czytania