Podziemna kolej kreta Tomka

7-9 min czytania
15 stron

Tomek to mały kret o ciekawskich oczkach, który nad wszystko na świecie kocha odkrywać ukryte ścieżki pod swoim lasem. Kiedy jego codzienne kopanie budzi jeden wielki pomysł, zwykły tunel staje się początkiem prawdziwej podziemnej kolei, która łączy wszystkich mieszkańców lasu. To ciepła opowieść o dobroci, przyjaźni i o pięknej prawdzie: że największe zmiany zaczynają się od małego marzenia i wielkiej chęci, by uczynić świat odrobinę lepszym.

Głęboko pośrodku gęstego, zielonego lasu, w przytulnej norce, mieszkał mały kret imieniem Tomek. Miał najbardziej ciekawskie oczka na świecie i dwie malutkie, niestrudzone łapki. A nade wszystko Tomek uwielbiał kopać. Każdego dnia pilnie poszerzał swoje kręte tunele, a za każdym razem, gdy natrafiał na nowy zakątek pod ziemią, otwierał oczka szeroko ze zdumienia — bo każde odkrycie wydawało mu się prawdziwym cudem.

Ale z biegiem pór roku kopanie stało się czymś zwyczajnym i Tomek zaczął się zastanawiać. A gdyby jego umiejętność mogła przydać się nie tylko jemu, lecz i innym mieszkańcom lasu? Pewnego mglistego poranka, gdy pierwsze blade promienie słońca wciąż przebijały się przez gałęzie, Tomek wysunął nosek i usłyszał, jak wiewiórka Mia kłóci się z zającem Maksem.

— Muszę zanieść te orzechy na drugi koniec lasu, a to taaak daleko! — biadoliła Mia z policzkami wypchanymi po brzegi. — A ja muszę szybko dostać się na polankę z najświeższą trawą! — parsknął Maks, tupiąc długą łapą.

W tej samej chwili Tomek wiedział już, że może pomóc. „A gdybym tak zbudował podziemną kolej? — pomyślał. — Wtedy wszyscy mogliby szybko i bezpiecznie podróżować przez las, i w słońce, i w deszcz”. Pomysł zalśnił mu w głowie jak słońce w kałuży. Nie tracąc ani chwili, Tomek zakasał rękawy i zabrał się do pracy.

Najpierw ułożył plan. Miał wykopać tunele łączące najważniejsze miejsca w całym lesie: wielką dębową polanę, lśniące jezioro, grzybowy wąwóz i wysoką szarą skałę, gdzie mieszkała mądra sowa. Było to ogromne przedsięwzięcie, ale jeśli czegoś Tomkowi nie brakowało, to wesołego, upartego zapału.

Zawołał więc przyjaciół na pomoc. Bóbr Bruno wyciosał gładkie szyny z pni młodych drzewek, a myszka Emilka zbijała wagoniki, jeden po drugim. Praca wrzała w dzień i przy blasku latarni nocą. Stuk, puk, bęc! A po kilku pracowitych tygodniach pierwszy odcinek podziemnej kolei był gotowy.

Na wielkie otwarcie zebrali się wszyscy mieszkańcy lasu, bo każdy nie mógł się doczekać, co też wymyślił bystry Tomek. Z dumą pokazał, jak jeżdżą wagoniki: sunęły gładko dzięki sprytnemu układowi pedałów, które naciskało się łapkami. Fur, klik, i już ruszały! Cały tłum wydał okrzyk zachwytu i zaczął klaskać.

— To niesamowite, Tomku! Teraz dostarczę orzechy dwa razy szybciej! — zawołała Mia, klaszcząc w łapki. — A moja droga na polanę stanie się miłą wycieczką zamiast maratonu! — ucieszył się Maks, podskakując z radości.

Ale radość nie trwała długo. Już następnego dnia Tomek napotkał swój pierwszy prawdziwy kłopot: jeden z wagoników utknął w tunelu. Okazało się, że wykopał ten odcinek zbyt wąsko. — Nie martw się — pocieszyła go Emilka, klepiąc go po ramieniu. — Pomożemy ci go poszerzyć, centymetr po centymetrze.

Kilka dni później spadł ulewny deszcz i woda zaczęła zalewać tunele. Zwierzęta się zaniepokoiły: czy kolej może działać w taką pogodę? Ale Tomek wcale nie zamierzał się poddawać! Wykopał specjalne rowki, żeby odprowadzić wodę, a Bruno pomógł mu wzmocnić ściany tuneli, aby wytrzymały nawet najsilniejszą ulewę.

Największą niespodzianką okazało się jednak oburzenie sowy Glorii. Jej dziupla znajdowała się tuż obok jednego z tuneli i teraz stukot wagoników zakłócał jej spokój. — Gdybym chciała słuchać hałasu przez cały dzień — mruknęła gniewnie, strosząc piórka — zamieszkałabym przy wodospadzie!

Tomek długo główkował, jak stłumić hałas i uciszyć tunel. Nagle w jego głowie błysnął pomysł niczym świetlik: obłoży ściany miękkim leśnym mchem, który pochłonie dźwięki. I to naprawdę zadziałało! Od tamtego dnia Gloria już nigdy nie narzekała, a podziemna kolej ruszyła pełną parą.

Mia i Maks byli wśród pierwszych, którzy wypróbowali nową trasę. Usadowili się wygodnie obok siebie w wagoniku i w milczeniu, szczęśliwi, delektowali się podróżą, kołysani łagodnym stukotem.

Nawet Gloria w końcu doceniła wygodę kolei. Ilekroć skrzydła się jej zmęczyły, wsiadała do wagonika, siadała prościuteńko i oznajmiała z niezwykle dostojną miną: „Prawdziwa dama musi dbać o swoje piórka”.

Wynalazek Tomka nie tylko ułatwił życie jego przyjaciołom, ale i zjednoczył wszystkich mieszkańców lasu. Zaczęli częściej się odwiedzać, pomagać sobie nawzajem i cieszyć się wspólnymi podróżami. I od tamtego dnia Tomek zrozumiał coś cudownego: każdy talent może być darem dla innych — trzeba tylko działać wytrwale, nie bać się trudności i wierzyć w swoją sprawę.

…resztę przeczytasz w aplikacji Marytale.

Marytale to aplikacja z ilustrowanymi bajkami do czytania dziecku — obrazek na każdej stronie, bez reklam i bez internetu. Zakładka zostaje tam, gdzie dziecko zasnęło.

Wypróbuj za darmo

Zeskanuj telefonem, żeby pobrać Marytale

Podziemna kolej kreta Tomka

Więcej bajek do czytania