Zagubione jajo

5-6 min czytania
14 stron

Bajka o dinozaurach dla dzieci. Ulewa zabiera z gniazda jedno jajo, a starsza siostra toczy je pod górę przez całe popołudnie.

Na skraju doliny, w gnieździe wygrzebanym w piasku i wyłożonym liśćmi, leżały cztery jaja. Trzy były jasne, prawie białe, a jedno trochę ciemniejsze od pozostałych, z drobnymi cętkami przy jednym końcu. Mama obchodziła gniazdo dookoła kilka razy dziennie i sprawdzała, czy wszystkie leżą tak, jak powinny leżeć: blisko siebie, przykryte liśćmi, żadne nie za blisko brzegu.

Pilnowała ich też Mila, najstarsza córka, która wykluła się dwie wiosny wcześniej i uważała, że to czyni ją osobą bardzo doświadczoną. Mila znała każde jajo z osobna i po cichu nadała im imiona, chociaż nikt jej o to nie prosił i nikt tych imion nie używał. Ciemniejsze nazywało się Cętka i było jej ulubione, choć oczywiście nigdy by się do tego nie przyznała.

Pewnej nocy przez dolinę przeszła ulewa. Padało tak, że nie dało się spać, a woda spływała ze zbocza szerokimi strugami, zabierając ze sobą piasek, liście i wszystko, co lżejsze od kamienia. Rano niebo było już czyste, powietrze pachniało mokrą ziemią, a w gnieździe leżały trzy jaja. Brzeg od strony zbocza był podmyty, a Cętki nie było.

Mama stała nad gniazdem i nie odchodziła od pozostałych trzech ani na krok, bo tak trzeba i inaczej się nie da: gdyby poszła szukać jednego, mogłaby stracić trzy. Mila stała obok i widziała to wszystko dokładnie tak samo. Popatrzyła na mamę, popatrzyła na zbocze, potem znowu na mamę, i powiedziała: — To ja pójdę.

Zeszła po mokrym, obsuwającym się piasku aż na dno wąwozu. Woda już opadła i została z niej tylko wąska strużka pośrodku, za to wszędzie leżały naniesione patyki, kawałki kory i całe kupy liści. Mila szła powoli, od jednego brzegu do drugiego, i zaglądała pod każdy większy kawałek drewna, choć wcale nie była pewna, czego właściwie szuka: całego jaja czy tylko skorupek.

W połowie wąwozu Mila znalazła skorupkę i przez jedną okropną chwilę myślała, że to koniec drogi. Ale skorupka była cienka, szarawa i o wiele za mała — leżało tu pewnie od dawna czyjeś ptasie gniazdo, które ulewa zabrała razem ze wszystkim innym. Mila odłożyła ją ostrożnie na kamień i poszła dalej, tylko trochę szybciej niż przedtem.

Znalazła je dopiero po południu, o wiele niżej, niż się spodziewała. Leżało w rozwidleniu wystającego korzenia, całe i nietknięte, tylko upaprane błotem tak, że cętek prawie nie było widać. Mila usiadła obok i przez dłuższą chwilę po prostu na nie patrzyła, bo nogi zrobiły jej się nagle dziwnie ciężkie i wcale nie chciały iść dalej.

Potem zaczął się prawdziwy problem. Mila nie potrafiła wziąć jaja do pyska — było za duże, a ona bała się ścisnąć. Nie potrafiła też wnieść go pod górę w łapie, bo do wspinania się po mokrym piasku potrzebowała wszystkich czterech naraz.

Więc zaczęła je toczyć. Pchała nosem, powolutku, po kilka palców naraz, wybierając miejsca, gdzie piasek był twardszy i mniej się obsuwał. Kiedy zbocze robiło się za strome, obchodziła je bokiem i wracała wyżej dłuższą drogą, choć zajmowało to trzy razy więcej czasu.

Toczyła je przez całe popołudnie. Dwa razy jajo wysunęło jej się spod nosa i zjechało kawałek w dół, i za każdym razem Mila schodziła po nie bez słowa, ustawiała się od nowa i zaczynała od tego samego miejsca jeszcze raz.

Za trzecim razem, zamiast pchać jajo dalej pod górę, Mila usiadła i przez dłuższą chwilę patrzyła na zbocze. Potem wybrała inną drogę: nie najkrótszą, tylko tę, gdzie z boku wystawały z piasku korzenie. O każdy korzeń dało się oprzeć jajo i odpocząć — i od tamtego miejsca jajo nie zjechało już ani razu.

Kiedy słońce stanęło nisko nad wzgórzem, była już prawie przy gnieździe. Mama zobaczyła ją z góry i nie ruszyła się z miejsca, bo przy tamtych trzech jajach ktoś musiał zostać. Powiedziała tylko dwa słowa: — Jeszcze kawałek.

Ostatni kawałek był najgorszy, bo najbardziej stromy i najbardziej sypki. Mila oparła jajo o własny bok, żeby nie mogło zjechać, i pchała je ramieniem: krok, i jeszcze krok, i jeszcze jeden — aż poczuła pod łapami suchy, ciepły piasek gniazda.

Ułożyła Cętkę obok tamtych trzech, dokładnie tak, jak leżała wcześniej, nagarnęła na nią kilka liści i dopiero wtedy położyła się sama. Zasnęła natychmiast. A trzy tygodnie później, kiedy z ciemniejszego jaja wykluł się mały, mokry dinozaur i po raz pierwszy otworzył oczy, pierwszą rzeczą, którą zobaczył, była Mila — bo spała najbliżej.

…resztę przeczytasz w aplikacji Marytale.

Marytale to aplikacja z ilustrowanymi bajkami do czytania dziecku — obrazek na każdej stronie, bez reklam i bez internetu. Zakładka zostaje tam, gdzie dziecko zasnęło.

Wypróbuj za darmo

Zeskanuj telefonem, żeby pobrać Marytale

Zagubione jajo

Więcej bajek do czytania