Dziadek do orzechów

Wszystko zgasło. Marysia uderzyła ręką o szybę szafy, skaleczyła się i przez kilka dni leżała w łóżku z zawiązanym ramieniem.

Przyszedł do niej chrzestny i opowiedział baśń o twardym orzechu: o królewnie Pirlipat, o orzechu Krakatuk i o młodym człowieku, który go rozgryzł i sam stał się dziadkiem do orzechów.

Od tej pory Marysia wiedziała, kto stoi na jej półce. Przestała patrzeć na jego twarz i zaczęła patrzeć, czyja to twarz.

Król Myszy wracał nocami. Żądał jej marcepanów, potem cukrowych laleczek, i za każdym razem groził, że inaczej rozgryzie dziadka do orzechów na kawałki.

Marysia poprosiła Fritza o szabelkę od huzara. Dostała ją i włożyła dziadkowi do orzechów w rękę, a potem czekała do nocy.

Nad ranem dziadek do orzechów stanął przy jej łóżku i położył na kołdrze siedem małych koron. Króla Myszy już nie było.

Wtedy poprowadził ją przez szafę do krainy lalek. Płynął tam strumień lemoniady i wpadał do jeziora z mleczka migdałowego, a miasto było z cukru i marcepanu.

W domu nikt jej nie uwierzył. Marysia powiedziała tylko, że pokochałaby go, jakkolwiek by wyglądał — i wtedy w drzwiach stanął młody Drosselmeier, a ona została królową krainy lalek.