Zebik i zasady przechodzenia przez jezdnię

7-9 min czytania
15 stron
3+

W gwarnym miasteczku mieszka niezwykła zebra o imieniu Zebik, która każdego dnia czuwa nad bezpieczeństwem dzieci na drodze. Ale co robić, gdy ktoś uważa się za zbyt szybkiego, żeby się zatrzymać? Ta wesoła i mądra opowieść uczy najmłodszych najważniejszych zasad bezpiecznego przechodzenia przez jezdnię i pokazuje, że prawdziwa odwaga to ostrożność i uważność.

W gwarnym miasteczku mieszkał sobie mały Zebik. Tak, tak, prawdziwa zebra! Tyle że nie taki zwyczajny: wcale nie biegał po sawannie, lecz mieszkał obok szkoły i pracował… jako przejście dla pieszych!

No właśnie: był tym samym paskami namalowanym przejściem, które pomaga dzieciom przedostać się na drugą stronę. Każdego ranka rozkładał swoje czarno-białe pasy równiutko na jezdni i włączał swój najczarowniejszy głos.

— Przechodźcie, dzieciaki! Po pasach — bezpieczniutko! Nie spieszcie się, nie skaczcie, nie jedźcie na hulajnodze, dopóki samochody się nie zatrzymają! I wszyscy słuchali Zebika. Wszyscy oprócz jednego…

Miał na imię Tomek. Mały urwis z głową pełną loków i śmieszną torbą w kształcie dinozaura na plecach.

Tomek był przekonany, że jest „superszybki jak rakieta”, więc pewnego dnia postanowił przejść przez jezdnię sam, nie czekając na zielone światło.

— Tomek, stój! — krzyknął Zebik, machając pasami. — Tam wciąż jadą samochody! — Ależ Zebiku! Jestem szybki jak błyskawica — fiu! — i już jestem po drugiej stronie ulicy! — odpowiedział chłopiec i pobiegł przed siebie.

Lecz nagle — Piiiisk! — ostre hamowanie, przerażony kierowca, tuman kurzu, krzyk. — Chciałeś zostać naleśnikiem na masce? — wychylił się taksówkarz, pan Stefan. — Tak się nie robi!

Tomek stanął jak wryty. Naleśnikiem nie został, ale przestraszył się tak bardzo, że nawet dinozaur na torbie zbladł. — Ale ja myślałem, że kierowca mnie zobaczy i zahamuje… — wymamrotał.

— Słuchaj uważnie — wtrącił się Zebik, strząsając kurz ze swoich pasów. — Nawet superbohaterowie najpierw się zatrzymują.

— Zapamiętaj trzy kroki, żeby być bezpiecznym: Zatrzymaj się. Spójrz w lewo i w prawo. Upewnij się, że samochody stanęły. I dopiero wtedy — naprzód! Bez skakania, bez biegania i już na pewno nie na hulajnodze.

— A sygnalizacja? — zapytał cicho Tomek. — Światła to twój najlepszy przyjaciel. Czerwone znaczy „stój”. Żółte znaczy „przygotuj się”. Zielone znaczy „idź”.

Od tamtej pory Tomek się zmienił. Stał się… no, może nie całkiem jak ślimak, ale na pewno już nie jak rakieta. Zawsze zatrzymywał się przed jezdnią, patrzył w obie strony, słuchał Zebika i czekał na zielone.

Czasem, gdy w pobliżu nie było dorosłych, sam podpowiadał innym: — Hej, przyjacielu! Na czerwonym nie wolno! Nawet jeśli bardzo się spieszysz!

A Zebik był z niego dumny. Bo cóż może być piękniejszego dla małej zebry niż chłopiec, który zachowuje się na drodze jak należy?

Bezpieczeństwo nie jest nudne — jest mądre. Przez jezdnię trzeba przechodzić uważnie, tylko na zielonym świetle, po pasach albo w towarzystwie dorosłych. Najważniejsza zasada każdego pieszego: pomyśl, zanim zrobisz krok!

Udostępnij:Pinterest WhatsApp Facebook Wyślij znajomym

Chcesz wiedzieć więcej o bajkach i baśniach? Zajrzyj do artykułów

Według tematu

Według wieku

Kolorowanki samochody i pojazdy

Więcej bajek do czytania

Wszystkie bajki