Sincap Fındık ve Gri Yabancı

6-8 dakika okuma
11 sayfa

Dalların masallar fısıldadığı bir ormanda, Fındık adında küçük bir sincap yaşar: neşeli, meraklı ve her yaprağın, her dalın dostu. Ama sıradan bir sabah, tuhaf bir yabancı yoluna çıkar ve sıradan bir gezinti, cesaret ve dikkat sınavına dönüşür. Bu sıcacık hikâye, küçük okurlara kendilerini korumayı ve yalnızca gerçekten tanıdıkları büyüklere güvenmeyi öğretecek.

Bir varmış bir yokmuş, Fındık adında küçük bir sincap varmış. Yemyeşil ormanındaki her dalcığı, her kovuğu bilirmiş. Neşeli, oyuncu ve çok cana yakınmış — herkese selam verir, yolda karşılaştığı her canlıya pırıl pırıl bir gülücük dağıtırmış.

Güneşli bir sabah, Fındık meşe palamudu toplamak için çayıra doğru yola çıktı. Çıkmadan önce annesi onu tatlılıkla uyardı: “Yabancılarla konuşma, minik sincabım. Biri seni çağırırsa cevap verme. Hemen eve koş ya da tanıdığın bir büyüğe git.” “Tamam, anneciğim!” diye şakıdı Fındık ve ağaçların arasında neşeyle sekerek uzaklaştı.

Fındık minik şapkasını meşe palamuduyla tıka basa doldurmuşken, çalıların ardından birden koca gri bir kurt başını uzattı. Başında bir şapka, gözünde kara gözlükler vardı; pençesinde de bir şeker tutuyordu.

“Merhaba, küçük sincap!” diye tısladı kurt yumuşacık bir sesle. “Bir sır öğrenmek ister misin? Şekerlerle dolu bir zula buldum — koca bir dağ kadar! Gel, sana göstereyim. İstediğin kadar al!”

Fındık şaşırdı: “Ama ben seni hiç tanımıyorum ki…” “Ben senin çok akıllı ve çok iyi bir sincap olduğunu biliyorum ama!” diye gülümsedi kurt ve şekeri tuttuğu pençesini uzattı.

Ama Fındık annesinin sözlerini hatırladı. Minik kuyruğu titredi, ama sesi kararlı çıktı: “Hayır, teşekkür ederim! Yabancılarla konuşmam yasak. Ben eve gidiyorum!”

Fındık hızla döndü, bir ağaca sıçradı ve göz açıp kapayıncaya kadar dalların arasında kayboldu. Kurt ise kendi kendine bir şeyler homurdanıp yine çalıların arasına saklandı. Fındık eve varır varmaz her şeyi annesine anlattı — kurdu, şekeri ve göstermek istediğini söylediği o zulayı.

Annesi onu dikkatle dinledi, sonra kızını sımsıkı kucakladı. “Aferin sana, Fındık. Şunu hep hatırla: hiç kimsenin, annenin ya da babanın izni olmadan seni bir yere çağırmaya hakkı yoktur. Kurnazlar da saf yavruları kandırmak için çoğu zaman şeker kullanır. Böyle bir şey yine olursa, her zaman gelip bana anlat. Bu çok doğru ve çok cesurca bir davranış.”

O günden sonra Fındık yalnızca kendisi yabancılarla asla konuşmamakla kalmadı, arkadaşlarına da bunu hep hatırlattı. Çünkü dikkatli olmak, insanın kendini tehlikeden koruma yoludur.

Tanımadığın biri sana bir şey teklif ederse ya da bir yere çağırırsa, asla kabul etme. Ondan hiçbir şey alma — şeker, oyuncak ya da alet olsa bile. Anne babanın onu gönderdiğini ya da acil bir şey olduğunu söylese bile onunla gitme. Yabancılarla tek başına konuşma — oradan uzaklaş ve güvendiğin bir büyüğü çağır.

Şunu unutma: gerçek dostlar ve iyi büyükler, seni ailenden sır saklamaya asla zorlamaz. Bir şey içine kuşku düşürür ya da seni endişelendirirse, her zaman annene, babana ya da güvendiğin başka bir büyüğe anlat. İşte sincap Fındık da tam böyle yaptı — ve bu sayede güvende kaldı.

Uygulamada okumaya devam edin

Masalın ikinci yarısı, resimleriyle ve internetsiz.

Ücretsiz dene

Telefonda açmak için kamerayı doğrultun

Bu masalları kimin yazdığını ve ilk baskılarında nasıl olduklarını merak ediyor musunuz? Yazılara bakın

Sincap Fındık ve Gri Yabancı

Daha çok masal