Tajemnica starego zegara

Na skraju miasta, w małym, lecz przytulnym domku, mieszkała wielka i zgrana rodzina.

Zawsze rozbrzmiewał tu wesoły śmiech, pachniało świeżym wypiekiem, a okna świeciły ciepłym światłem aż do późnego wieczora. Wszyscy uwielbiali spędzać czas razem, ale — jak to często bywa w dużych rodzinach — nie obywało się bez drobnych sprzeczek. To ktoś podjadał po kryjomu ostatniego ciasteczka, to nie mogli dojść do zgody, kto pierwszy weźmie się za zmywanie naczyń, a czasem urządzali zażartą walkę o najwygodniejsze miejsce na kanapie. Lecz cokolwiek by się działo, w tym domu zawsze panowały ciepło, miłość i prawdziwa rodzinna jedność.

Pewnego dnia ciekawscy wnukowie, Mia i Tomek, postanowili zajrzeć do warsztatu dziadka — miejsca spowitego tajemnicą i zapachem starego drewna. W środku panował szczególny spokój: na półkach stały rzędem stare zegary, wszędzie leżały narzędzia, a między nimi bezładnie rozsypane były maleńkie tryby i sprężynki.

Ale najbardziej uwagę dzieci przykuł wielki zegar ścienny o rzeźbionej drewnianej obudowie i cienkich złotych wskazówkach, które zastygły w bezruchu, jakby czekały na coś wyjątkowego.

— Ten zegar nie jest zwyczajny — rzekł dziadek z ciepłym uśmiechem, wchodząc do warsztatu.

— Nie jest zwyczajny? — powtórzyła Mia, ostrożnie dotykając zimnego szkła, które chroniło tarczę. — Właśnie tak — skinął głową dziadek. — Chodzi tylko wtedy, gdy w domu panuje zgoda. A gdy tylko zaczynają się kłótnie, zatrzymuje się. — Ależ to niemożliwe! — zawołał Tomek. — Zegary nie mogą wiedzieć, co czujemy! Dziadek uśmiechnął się tajemniczo. — Sami możecie sprawdzić. I nie mówiąc już ani słowa, zostawił wnuki same z zagadkowym znaleziskiem.

Dzieci ostrożnie nakręciły zegar, a on od razu zaczął miarowo tykać. Lecz gdy tylko zaczęły się spierać, kto pierwszy go zauważył, wskazówki nagle zamarły.