Kot w butach

Młynarz miał trzech synów, młyn, osła i kota. Kiedy umarł, wszystko poszło szybko i bez kłótni: najstarszy dostał młyn, drugi osła, a dla najmłodszego został kot.

Najmłodszy usiadł na progu i policzył. Z młyna jest mąka, a z mąki chleb, codziennie, cały rok, i zawsze ktoś przyjdzie z ziarnem. Z osła jest praca, a pracę zawsze się znajdzie, nawet jeśli ciężką. Z kota są w najlepszym razie rękawiczki, i nawet tego nie umiał sobie wyobrazić, bo kot od lat siedział obok niego na tej samej ławce i mruczał, kiedy padało.

— Słuchałem — powiedział kot, który siedział obok. — I mam propozycję. Daj mi worek i każ zrobić parę butów. Potem porozmawiamy dalej.

Chłopak nie miał wiele, ale buty dla kota to niedużo skóry, a szewc mieszkał trzy domy dalej. Kazał je zrobić, z cholewkami do połowy łapy, jak kot pokazał. Kot je włożył, przeszedł się kilka kroków tam i z powrotem po klepisku, sprawdził, jak leżą w kostce, i był zadowolony.

Następnego ranka wyszedł na pole, tam gdzie koniczyna była najgęstsza. Włożył do worka trochę otrąb i dwa liście sałaty, poluzował sznurek, położył się obok w trawie i przestał się ruszać — z otwartymi oczami, jak ktoś, kto już od dłuższego czasu nic nie planuje.

Nie trwało długo, aż do worka wlazł młody królik. Kot zaciągnął sznurek, zarzucił worek na ramię i poszedł z nim prosto do zamku.

— Podarunek — powiedział królowi i położył królika przed tronem — od mojego pana, hrabiego Karabasa. — Król nigdy nie słyszał tego nazwiska. Ale podarunek to podarunek, kot w butach to rzadkość, a łatwiej podziękować, niż przyznać, że kogoś się nie zna.