Ćwirek, mały wróbel o wielkim sercu

7-9 min czytania
19 stron

Ćwirek to najmniejszy wróbelek w całym lesie, ale w jego malutkiej piersi bije najodważniejsze serce na świecie, a ciekawska główka pełna jest pytań. Gdy nad drzewami zaczyna krążyć groźny jastrząb i wszystkie zwierzęta ze strachu chowają się po norkach, to właśnie mały Ćwirek ośmiela się stawić mu czoła — nie siłą ani pazurami, lecz sprytem i przyjaźnią. Ciepła, wesoła bajka o tym, że nawet najmniejsi mogą dokonać największych rzeczy, jeśli tylko trzymają się razem.

Był sobie kiedyś mały wróbelek, który nazywał się Ćwirek, a wszyscy w lesie znali go z dwóch rzeczy: był cudownie odważny i ciekawiło go dosłownie wszystko. Nie był większy od szyszki, lecz w tej maleńkiej piersi biło największe, najdzielniejsze serce, jakie można sobie wyobrazić — serce, które wciąż popychało go ku nowej przygodzie.

Jedną z najlepszych przyjaciółek Ćwirka była mądra sowa o imieniu Zosia. Strzegła prastarego lasu, znała więcej tajemnic, niż jest liści na drzewach, i zawsze chętnie dzieliła się odrobiną swojej mądrości z małym wróbelkiem.

Pewnego jasnego poranka wśród zwierząt rozeszła się przerażająca wieść — nieopodal lasu zauważono strasznego jastrzębia. Wszyscy znali jego imię i wszyscy znali jego bezwzględność, bo spotkanie z nim mogło skończyć się nieszczęściem. Wystraszone zwierzęta pochowały się w swoich domkach i nie śmiały nawet wyjrzeć na zewnątrz.

Ćwirek poczuł ukłucie w głębi serca. To byli jego przyjaciele. To była jego rodzina. Więc bez chwili wahania rozłożył swoje małe skrzydełka i poleciał prosto do wysokiego dębu, gdzie mieszkała jego mądra przyjaciółka Zosia, by poprosić ją o radę.

— Zosiu, wszyscy są przerażeni przez tego jastrzębia! — zawołał, siadając na gałęzi obok sowy. — Co my teraz zrobimy?

Zosia powoli otworzyła swoje wielkie okrągłe oczy. — Strach może kazać ci się schować — powiedziała — albo może nauczyć cię działać. Jasny umysł i dzielne serce — oto jedyna broń, która się liczy. Nawet najmniejszy ptaszek, jeśli jest sprytny i odważny, znajdzie wyjście tam, gdzie inni widzą tylko niebezpieczeństwo.

Słowa Zosi rozpaliły w Ćwirku iskierkę, a zanim doleciał do domu, miał już gotowy plan. Zebrał wszystkich przyjaciół i opowiedział im o swoim pomyśle. Z początku niepewnie przestępowali z nóżki na nóżkę i wymieniali zatroskane spojrzenia, ale w końcu postanowili mu zaufać.

Następnego dnia, gdy jastrząb zataczał kręgi wysoko na niebie, Ćwirek nabrał tchu, machnął swoimi małymi skrzydełkami i odważnie poleciał mu na spotkanie.

— Krążysz tu już od kilku dni — zawołał głośno wróbelek — siejesz strach i zmuszasz wszystkich, żeby się chowali. Ale po co? Czego właściwie od nas chcesz? Jastrząb zmrużył oczy i uśmiechnął się przebiegle. — Mały, świat należy do najsilniejszych. Biorę, co chcę, i nikt nie może mi przeszkodzić. Ćwirek zadrżał, ale nie cofnął się. — Prawdziwa siła nie polega na straszeniu słabszych — powiedział stanowczo. — Polega na chronieniu tych, którzy są obok.

Ćwirek wyprostował swoje małe skrzydełka i rzekł odważnie: — Wyzywam cię. Jeśli wygrasz, możesz zostać i robić, co zechcesz. Ale jeśli ja wygram, musisz odejść — i nigdy, przenigdy nie wracać.

Jastrząb uniósł skrzydła i niedbale strzepnął pióra, jakby słowa Ćwirka zupełnie go nie obchodziły. — Wyzwanie, powiadasz? — przeciągnął, mierząc wróbelka wzrokiem od góry do dołu. — Ciekawe… Cóż, uwielbiam zawody. Ale zapamiętaj sobie, mały: ja nigdy nie przegrywam.

Ćwirek zaprowadził jastrzębia na szeroką, słoneczną polanę, gdzie już czekali jego przyjaciele. Niespokojnie szeptali i ukradkiem zerkali na wielkiego drapieżnika — ale w ich oczach tliła się iskierka nadziei.

— Zasady są proste — oznajmił Ćwirek, zwracając się do jastrzębia. — Mamy godzinę, żeby znaleźć i zebrać jak najwięcej jedzenia. Kto uzbiera więcej, ten wygrywa.

Jastrząb roześmiał się, pewny swojej szybkości i siły. Gdy tylko zaczęły się zawody, gwałtownie rozpostarł skrzydła, wzbił się w niebo i ruszył na łowy za dużą zdobyczą, zręcznie chwytając ją potężnymi szponami.

Tymczasem Ćwirek i jego przyjaciele wzięli się wspólnie do pracy, zbierając drobne ziarenka, jagódki i nasionka. Mrówki, króliki, a nawet powolne żółwie pomagały ze wszystkich sił — każdy dokładał swoją małą cegiełkę do wspólnego dzieła.

Gdy minęła godzina, jastrząb uzbierał całkiem spory stos jedzenia. Lecz ku jego zdumieniu wszystko, co małe zwierzątka zebrały razem, znacznie przewyższało jego zdobycz. Ich jedność i cierpliwa wytrwałość okazały się silniejsze niż wszystko, co on sam potrafił zdziałać.

Pokonany jastrząb westchnął głęboko i powiedział: — Nie doceniłem cię, mały wróbelku. Ty i twoi przyjaciele udowodniliście, że prawdziwa siła tkwi nie tylko w wielkości czy szybkości — lecz w jedności, wytrwałości i odwadze. Odejdę, tak jak obiecałem.

Wszyscy radośnie wiwatowali na cześć Ćwirka za jego odwagę i mądrość. Jastrząb odleciał i nigdy już nie wrócił, a w całej okolicy zwierzęta znów zaczęły żyć w zgodzie i spokoju.

Ćwirek udowodnił, że wielkość i siła nie mają żadnego znaczenia. Liczy się odwaga, spryt i dar zjednywania sobie przyjaciół. I od tego dnia zwierzęta wiedziały: nawet najmniejsi spośród nich mogą dokonać wielkich rzeczy — jeśli tylko działają razem, dzielni i zjednoczeni.

…resztę przeczytasz w aplikacji Marytale.

Marytale to aplikacja z ilustrowanymi bajkami do czytania dziecku — obrazek na każdej stronie, bez reklam i bez internetu. Zakładka zostaje tam, gdzie dziecko zasnęło.

Wypróbuj za darmo

Zeskanuj telefonem, żeby pobrać Marytale

Ćwirek, mały wróbel o wielkim sercu

Więcej bajek do czytania