Bella i Złoty Żołądź

W samym sercu lasu, tam gdzie drzewa rosły gęsto i zielono, mieszkała mała wiewiórka o imieniu Bella. Wszyscy znali ją z odważnego serca i z ciekawskich pytań, które nigdy się nie kończyły.

Pewnego chłodnego jesiennego poranka, gdy Bella pilnie chowała żołędzie na zimę, wśród drzew rozległ się krzyk. Znieruchomiała. Nastawiła uszka, ogonek zamarł w bezruchu, a ona rozglądała się to w jedną, to w drugą stronę, próbując odgadnąć, skąd dobiegł ten przestraszony głos.

Idąc za dźwiękiem, Bella znalazła malutką zajączkę o imieniu Zosia, uwięzioną w kłującym krzaku. — Nie martw się — powiedziała łagodnie Bella. — Zaraz cię stamtąd wyciągnę.

Szybka jak błyskawica, Bella zebrała kilka mocnych patyczków i ostrożnie odsuwała ciernie na bok, gałązka po gałązce. Wymagało to trochę cierpliwości i niejednego sapnięcia, ale w końcu Zosia wywinęła się na wolność.

— Uratowałaś mnie, Bello! — powiedziała Zosia. — Jak mogę ci się odwdzięczyć? Bella tylko się uśmiechnęła. — Nie musisz dziękować, Zosiu. Przyjaciele zawsze sobie pomagają; od tego są przyjaciele.

Gdy razem wracały do domu, Zosia opowiedziała jej o swojej wyprawie. Szukała magicznego Złotego Żołędzia, który — jak głosiły stare legendy — przynosił szczęście i dostatek całemu lasowi. A Bella, która znała się na żołędziach lepiej niż ktokolwiek inny, w mgnieniu oka postanowiła dołączyć do poszukiwań.

Tak więc obie przyjaciółki zapuściły się w głąb lasu, pokonując jedną przeszkodę za drugą. Najpierw stanęła im na drodze rwąca rzeka, szybka i zimna; ale przeszły ją na paluszkach po powalonym drzewie, które stanowiło doskonały most.