Bruno, strażnik lasu

Bruno był niedźwiedziem, którego wszyscy w lesie kochali, a kochali go z jednego, bardzo prostego powodu: miał dobre i łagodne serce. Ilekroć jakieś zwierzątko było w kłopocie, duże czy małe, Bruno już śpieszył z pomocą. Przejść obojętnie obok kogoś, kto potrzebował pomocy — tego po prostu nie potrafił.

Pewnego złotego jesiennego dnia, gdy Bruno spokojnie spacerował, zbierając jagody, jego uszy wychwyciły ledwie słyszalny dźwięk. Pociągnięcie noskiem. Czkawkę. Cichy, smutny szloch. Bruno znieruchomiał i zaczął nasłuchiwać. Ktoś, jak się zdawało, był w kłopocie. Ruszył za tym dźwiękiem między drzewami i wkrótce dostrzegł małą dziewczynkę, całkiem samą, z twarzą ukrytą w dłoniach. Jej ramiona drżały, a łzy powoli spływały jej między palcami.

— Cześć, maleńka — powiedział łagodnie Bruno, podchodząc bliżej. — Co się stało? Dziewczynka wzdrygnęła się ze strachu. Ale głos brzmiał tak ciepło i przyjaźnie, że powoli opuściła dłonie. Jej wielkie, zapłakane oczy spotkały czułe spojrzenie niedźwiedzia — i nagle wcale już się tak nie bała.

— Ja… ja zbierałam kwiaty dla mamy — chlipnęła — odeszłam za daleko i… zgubiłam się. — Och, maleńka… — mruknął Bruno ze współczuciem. — A jak masz na imię? — Zosia… — szepnęła dziewczynka, ledwie głośniej niż szeleszczący listek. Niedźwiedź ostrożnie wyciągnął wielką łapę. — Nie bój się, Zosiu. Razem znajdziemy drogę do domu.

Bruno schylił się nisko, a Zosia ostrożnie wdrapała się na jego szerokie plecy, mocno chwytając się jego ciepłego, miękkiego futra. — Trzymaj się mocno! — powiedział niedźwiedź i ruszył przed siebie, w szumiący las.