Paweł i Gaweł

Paweł i Gaweł w jednym stali domu, Paweł na górze, a Gaweł na dole; Paweł spokojny, nie wadził nikomu, Gaweł najdziksze wymyślał swawole. Ciągle polował po swoim pokoju: To pies, to zając — między stoły, stołki, Gonił, uciekał, wywracał koziołki, Strzelał i trąbił, i krzyczał do znoju.

Znosił to Paweł, nareszcie nie może; Schodzi do Gawła i prosi w pokorze: «Zmiłuj się waćpan, poluj ciszej nieco, Bo mi na górze szyby z okien lecą!» A na to Gaweł: «Wolnoć Tomku W swoim domku».

Cóż było mówić? Paweł ani pisnął, Wrócił do siebie i czapkę nacisnął. Nazajutrz Gaweł jeszcze smacznie chrapie, A tu z powały coś mu na nos kapie. Zerwał się z łóżka i pędzi na górę. Stuk, puk! — Zamknięto. Spogląda przez dziurę, I widzi — Cóż tam? Cały pokój w wodzie, A Paweł z wędką siedzi na komodzie.

— «Co waćpan robisz?» — «Ryby sobie łowię». — «Ależ mospanie, mnie kapie po głowie!» A Paweł na to: «Wolnoć Tomku W swoim domku». Z tej to powiastki morał w tym sposobie: Jak ty komu, tak on tobie.