Dzikie łabędzie

7-9 min czytania
16 stron

Dzikie łabędzie — baśń Andersena do czytania dzieciom. Jedenastu braci zmienia się w łabędzie, a siostra musi milczeć cały rok, żeby ich odczarować.

W dalekim królestwie mieszkał król, który miał jedenastu synów i jedną córkę. Chłopcy nazywali się różnie, a dziewczynka miała na imię Eliza. Chodzili razem do szkoły, pisali na złotych tabliczkach diamentowymi rylcami i umieli czytać nawet bez wodzenia palcem po literach, co w tamtych czasach uchodziło za rzecz nadzwyczajną.

Ale szczęście w tym domu trwało krótko. Król ożenił się po raz drugi, a nowa królowa od pierwszego dnia patrzyła na dzieci tak, jakby zajmowały jej miejsce. Elizę odesłała na wieś, do obcych ludzi, a o braciach naopowiadała królowi tyle złego, że przestał się nimi interesować.

Pewnego ranka królowa wyszła na dziedziniec, wyciągnęła rękę w stronę jedenastu chłopców i powiedziała trzy słowa, których nikt nie zrozumiał. Chłopcy zamienili się w wielkie białe łabędzie, przelecieli nad murem, nad ogrodem i nad lasem, i zniknęli za rzeką, zanim ktokolwiek zdążył zawołać.

Eliza rosła na wsi, wśród ludzi, którzy byli dla niej dobrzy, choć niewiele o niej wiedzieli. Kiedy skończyła piętnaście lat, wróciła do zamku. Królowa spojrzała na nią jeden raz i tego samego dnia kazała ją wyprowadzić za bramę, bez płaszcza, bez pieniędzy i bez pożegnania.

Dziewczyna szła przez pola i lasy, aż doszła do morza. Usiadła na kamieniu i patrzyła, jak fala przewraca kamyki, jeden po drugim, i wygładza im ostre brzegi. Pomyślała wtedy, że skoro woda potrafi być tak cierpliwa, to ona też potrafi.

O zachodzie słońca zobaczyła nad wodą jedenaście białych łabędzi ze złotymi obrączkami na szyjach. Wylądowały na brzegu tuż obok niej, a kiedy ostatni promień zgasł za widnokręgiem, pióra opadły i przed Elizą stanęło jedenastu braci.

— Za dnia jesteśmy ptakami — powiedział najstarszy. — Ludźmi bywamy tylko po zmierzchu. Mieszkamy za morzem, bo tutaj nie wolno nam zostać, i jutro odlatujemy z powrotem. — To zabierzcie mnie ze sobą — powiedziała Eliza. Tak też zrobili: upletli z wikliny sieć i nieśli ją nad wodą przez cały długi dzień.

Za morzem, w jaskini nad brzegiem, Eliza zasnęła i przyśnił jej się ktoś, kto powiedział jej dokładnie, co robić. Trzeba zebrać pokrzywy, te, które rosną na cmentarzu i w wilgotnych rowach, uprząść z nich nić, utkać jedenaście koszul i zarzucić braciom na ramiona.

— Ale przez cały czas, aż do ostatniego ściegu, nie wolno ci powiedzieć ani słowa — dodał głos we śnie. — Jedno słowo, a wszystko przepadnie. Eliza obudziła się o świcie, wyszła z jaskini i zaczęła zbierać pokrzywy gołymi rękami.

Parzyły ją okropnie. Ręce miała czerwone i spuchnięte, a nić z pokrzyw wychodziła szorstka i cienka. Bracia przylatywali wieczorami, patrzyli na jej dłonie i pytali, co się dzieje, ale Eliza tylko kręciła głową i pracowała dalej.

Pewnego dnia w tamte strony zajechał na polowanie młody król sąsiedniego kraju. Zobaczył dziewczynę, która siedziała w jaskini i przędła, i zapytał, kim jest. Eliza nie odpowiedziała. Nie odpowiedziała też, kiedy zapytał drugi raz, ani kiedy podał jej rękę.

Zabrał ją do swojego zamku, ubrał w jedwabie i posadził obok siebie, bo od pierwszej chwili wiedział, że nie chce, żeby odeszła. Eliza szła za nim posłusznie, ale zabrała ze sobą worek pokrzywianej nici i pierwsze uszyte koszule, i co noc siadała nad robotą przy świecy.

Nici zabrakło, a pokrzywy w mieście nie rosły. Więc nocą, w płaszczu, Eliza wychodziła przez małą furtkę i zbierała je na starym cmentarzu za murami. Ktoś ją zobaczył. Potem zobaczył ktoś jeszcze. Po mieście poszła pogłoska, że królowa nocami robi coś, czego nie robią uczciwi ludzie.

Postawiono ją przed sądem. Pytano, po co chodzi nocą i co plecie z tych pokrzyw, a ona milczała, bo do skończenia zostały trzy rękawy. Sąd uznał milczenie za przyznanie się do winy. Wyrok miał być wykonany o świcie.

Przez całą noc Eliza szyła w celi, przy jednej świecy, i skończyła dziesiątą koszulę, a jedenastej brakowało już tylko lewego rękawa. Rano wyprowadzono ją na plac. W ostatniej chwili nad murami pojawiło się jedenaście białych łabędzi i usiadło wokół niej ciasnym kręgiem.

Eliza zarzuciła koszule braciom na ramiona, jedną po drugiej. Pióra opadły na bruk, a wokół niej stanęło jedenastu królewiczów — tylko najmłodszy miał zamiast lewej ręki łabędzie skrzydło, bo rękawa nie zdążyła dokończyć. — Teraz mogę mówić — powiedziała Eliza. — Jestem niewinna. I opowiedziała wszystko od początku, a plac słuchał w zupełnej ciszy.

…resztę przeczytasz w aplikacji Marytale.

Marytale to aplikacja z ilustrowanymi bajkami do czytania dziecku — obrazek na każdej stronie, bez reklam i bez internetu. Zakładka zostaje tam, gdzie dziecko zasnęło.

Wypróbuj za darmo

Zeskanuj telefonem, żeby pobrać Marytale

Dzikie łabędzie

Więcej bajek do czytania