Ricky ve Yarım Paket Cips

Ricky kendi kendine sordu: “Ya onlar o cipsleri yemeyi bekliyorduysa? Ya benim yüzümden üzüldülerse?” İçi burkuldu.

Sabah erkenden Ricky kararını verdi: Cipsleri geri götürecekti. Paketin dibinde birkaç tane kalmıştı, o kadar. Ricky paketi kucağına aldı ve parka yürüdü. Dünkü yerde yine bir battaniye seriliydi. Üstünde küçük bir kız oturuyordu. “Bu cipsler herhalde onun” diye düşündü Ricky.

Ricky çok korkuyordu. Ama derin bir nefes aldı ve yavaşça kıza yaklaştı. Paketi onun önüne bıraktı. Sonra başını kaldırıp ona boynu bükük baktı. Kız şaşırdı. Önce rakuna, sonra pakete baktı. Ne olduğunu hemen anladı.

“Dün cipslerimi sen mi aldın?” diye sordu kız usulca. Ricky başını önüne eğdi ve yavaşça salladı. Kız gülümsedi: “Hiç önemli değil. Gelip doğruyu söylediğin için teşekkür ederim. Herkes bazen yanlış yapar.”

Ricky'nin içi birden hafifledi. Öyle hafifledi ki şimdi zıplayıp oynayabilirdi! Kız paketi ona uzattı. “Al, bir tane de sen ye!” Ricky önce durakladı. Sonra çekine çekine bir cips aldı. Gözleri ışıl ışıl parladı. Kıtır! Ricky teşekkür eder gibi başını salladı. İçi sımsıcak oldu.

O günden sonra Ricky ile küçük kız iyi arkadaş oldular. Ricky sık sık parka gelirdi. Battaniyenin üstünde elmalarını, kurabiyelerini paylaşırlar, ağaçların arasında saklambaç oynarlardı. Ricky artık bir şey isteyince kapmaz, önce sorardı. Çünkü arkadaşla yemek, gizli gizli tek başına yemekten çok daha tatlıydı.