Noc, gdy łąka rozbłysła gwiazdami

Alek i Mia postanowili nie zasypiać, żeby zobaczyć Strażnika Gwiazd. Znaleźli przytulne miejsce na łące, położyli się na miękkiej trawie i zaczęli patrzeć w niebo. Im ciemniejsza robiła się noc, tym mocniej łąka skrzyła się małymi światełkami, a gwiazdy w górze świeciły jaśniej niż kiedykolwiek.

Nagle wśród gwiazd pojawiło się miękkie, migoczące światło. Tańczyło z wdziękiem, przemykając między roziskrzonymi ogniczkami. Alek i Mia wstrzymali oddech. Czyżby to był Strażnik Gwiazd?

Światło powoli opadło i osiadło tuż przed nimi, przybierając kształt pięknej, promiennej postaci. Miała ciepły uśmiech i oczy, które migotały jak samo nocne niebo.

— Witajcie, Alku i Mio — powiedział Strażnik Gwiazd głosem miękkim jak kołysanka. — Czuję, że macie dobre serca, dlatego przybyłem, by podzielić się z wami wyjątkowym sekretem. Przyjaciele słuchali uważnie, gdy Strażnik Gwiazd opowiadał im o magii ukrytej na łące. Wyjaśnił, że każdy dobry uczynek, jaki zrobią, sprawi, że gwiazdy zaświecą jaśniej, a łąka rozbłyśnie jeszcze piękniej.

Od tego dnia Alek i Mia postanowili nieść dobroć wszędzie, dokądkolwiek się wybrali. Pomagali innym zwierzętom, dzielili się jedzeniem i sprawiali, że każdy czuł się potrzebny i kochany. A za każdym razem, gdy to robili, Gwiezdna Łąka stawała się jeszcze bardziej magiczna.

I tak każdej nocy, zasypiając pod rozgwieżdżonym niebem, Alek i Mia wiedzieli, że ich dobre serca czynią świat odrobinę jaśniejszym. Byli szczęśliwi, wiedząc, że każdy ich dobry uczynek wypełnia łąkę nowymi światełkami i ciepłem.