Tıpış ve Minik Alev

  • 6-8 dakika okuma
  • 12 sayfa
  • 2+

Meraklı tavşan Tıpış bir ağacın dibinde kibrit kutusu bulur. Kutudan komik gözlü, topaç gibi dönen minik bir alev fırlar: Çıtır. Çıtır, küçük bir alevin bile koca ormanı yakabileceğini gösterir, Tıpış da kibrite dokunmamayı ve hemen annesini çağırmayı öğrenir.

Yüksek ağaçların arasında, yemyeşil bir vadide küçük bir tavşan yaşardı.

Yüksek ağaçların arasında, yemyeşil bir vadide küçük bir tavşan yaşardı. Adı Tıpış'tı. Tıpış her şeyi merak ederdi. Her şeye dikkatle bakar, annesine soru üstüne soru sorardı.

“Anne, yıldızlar neden göz kırpıyor?” “Ateşe neden sıcak diyorlar?

“Anne, yıldızlar neden göz kırpıyor?” “Ateşe neden sıcak diyorlar? Sıcak nasıl bir şey?”

Bir gün Tıpış ağacın dibinde küçük bir kutu buldu.

Bir gün Tıpış ağacın dibinde küçük bir kutu buldu. İçi kibrit doluydu. Ama Tıpış kibrit nedir bilmiyordu. “Vay!” dedi. “Bunlar sihirli çubuklar herhalde! Birine dokunsam, bir mucize olur mu acaba?”

Tıpış bir çubuğa dokunur dokunmaz kutudan küçük, turuncu bir alev fırladı!

Tıpış bir çubuğa dokunur dokunmaz kutudan küçük, turuncu bir alev fırladı! Tıpış korkuyla irkildi. Alevin kocaman, komik gözleri vardı ve topaç gibi fırıl fırıl dönüyordu. “Dur, dur! Ben Çıtır, minik bir alevim!” diye bağırdı. “Kibrite dokunmamalıydın! Bana da dokunma, ben yakarım!”

Çıtır hop diye yeşil, ıslak bir yaprağın üstüne zıpladı.

Çıtır hop diye yeşil, ıslak bir yaprağın üstüne zıpladı. Tıpış ona hayran hayran baktı. “Ne kadar güzelsin!” dedi Tıpış. “Seninle oynamak istiyorum!” “Olmaz!” dedi Çıtır. “Ben oyuncak değilim, benimle hiç oynanmaz. Patilerini yakarım, otları yakarım. Koca ormanı bile yakabilirim!”

“Ama sen çok küçüksün,” dedi Tıpış.

“Ama sen çok küçüksün,” dedi Tıpış. “Küçüğüm ama güçlüyüm!” dedi Çıtır ve kuru bir yaprağa azıcık dokundu. Yaprak hemen dumanlandı, kapkara oldu! Çıtır geri sıçradı, duman da söndü. “Gördün mü? Bir dokunuş yetti.”

Paylaş:PinterestWhatsAppFacebookBir arkadaşa gönder

Konuya göre

Vahşi hayvan boyama sayfaları