Zipi i wymarzone lato

7-9 min czytania
20 stron

Na zaśnieżonych brzegach Antarktydy mieszka pingwinek imieniem Zipi — prawdziwy marzyciel, który pragnie poznać świat za granicą lodu. Pewnego dnia postanawia spełnić swoje największe marzenie: zobaczyć ciepłe, złociste lato! Wspaniała podróż zawiedzie Zipiego na słoneczną plażę, gdzie znajdzie nowych przyjaciół i odkryje, że w podróży najcenniejsze są nie tylko miejsca, ale przyjaciele, którzy zostają w sercu na zawsze.

Na zaśnieżonym brzegu Antarktydy mieszkał pingwinek imieniem Zipi. Był prawdziwym marzycielem i bardziej niż czegokolwiek na świecie pragnął poznać to, co kryło się daleko za jego rodzinną krainą lodu i nieskończonej bieli.

Najbardziej lubił opowieści o dalekich, ciepłych krajach, gdzie słońce świeci dłużej i jaśniej, a woda jest łagodna i ciepła.

Pewnego dnia, patrząc na fale, które łagodnie chlupotały o lód, Zipi podjął decyzję: wyruszy w podróż! I nie namyślając się długo, zjechał po śliskiej krawędzi, wpadł w silny prąd i… chlup, popłynął w nieznane.

Zipi płynął długo, zostawiając daleko za sobą zimne wody Antarktydy. Patrzył, jak ostatnie góry lodowe znikają za widnokręgiem, i cieszył się falami, które robiły się coraz cieplejsze.

Po kilku dniach Zipi dotarł na małą plażę, gdzie powitało go jasne słońce i miękki, aksamitny piasek. To miejsce było zupełnym przeciwieństwem jego domu! Zipi obracał się w kółko, zdumiony, chłonąc każdy szczegół tego nowego, cudownego świata.

Nieopodal, na plaży, znajdował się kolonijny obóz pełen dzieci. Gdy zobaczyły niezwykłego gościa, spojrzały na siebie zdziwione, a potem, pełne ciekawości, przybiegły bliżej.

— O rany, prawdziwy pingwin! — zawołała zachwycona dziewczynka o imieniu Tina. — Cześć, jestem Zipi — odpowiedział nieśmiało pingwinek, trochę onieśmielony całą tą uwagą.

Dzieci otoczyły Zipiego i z radością zaczęły pokazywać mu swoje ulubione zabawy. Z zapałem opowiadały o ciepłej wodzie i kąpielach słonecznych, a potem położyły się, żeby pokazać, jak leży się na plaży i opala w promieniach słońca. Zipi był zachwycony! Nigdy nie wyobrażał sobie, że można po prostu leżeć na piasku i cieszyć się ciepłem.

— A co jeszcze można robić na plaży? — spytał ciekawie Zipi. — Gramy w siatkówkę plażową, pływamy i budujemy zamki z piasku — wyjaśnił chłopiec o imieniu Kuba. — Chcesz się przyłączyć?

Z początku Zipi tylko przyglądał się, jak dzieci wesoło pluskają się i śmieją w wodzie, ale w końcu zebrał się na odwagę i wskoczył. Zaczął nurkować, niezgrabnie machając płetwami w tym tak niezwykle ciepłym dla niego morzu.

Ku jego zdumieniu pływanie tutaj było o wiele łatwiejsze niż wśród lodowatych fal Antarktydy! Postanowił nawet nauczyć dzieci swojego wyjątkowego „pingwiniego” stylu — ślizgając się na brzuchu po wodzie, z zachwytem pokazywał, jak robią to prawdziwe pingwiny.

Potem dzieci zapragnęły nauczyć Zipiego grać w siatkówkę. Z początku nie było łatwo — jego krótkie skrzydełka i okrągłe ciałko wcale nie były stworzone do takiej gry! Niezgrabnie podskakiwał, machał skrzydłami i za każdym razem chybiał piłkę.

Ale Zipi wcale nie zamierzał się poddawać! Z każdą próbą stawał się zręczniejszy, aż wreszcie znalazł swój własny sposób — odbijać piłkę dziobem. Dzieci śmiały się serdecznie, a wkrótce gra zamieniła się w wesoły zamęt, pełen radosnych okrzyków i przyjaznych żartów.

— U nas w domu też mamy swoje zabawy — powiedział wesoło Zipi. — Na przykład „pingwinie wyścigi”! Pokazać wam, jak się to robi? Dzieci z radością podchwyciły pomysł. Zipi pokazał im, jak trzeba skakać, a potem ślizgać się po piasku, i wszyscy razem urządzili zawody: kto najszybciej dobiegnie do wody i wróci.

Zipi był zachwycony, że dzieciom spodobała się jego zabawa. Choć na piasku czuł się trochę niezgrabnie, wcale mu to nie przeszkadzało — śmiał się razem ze wszystkimi i cieszył się zabawą u boku nowych przyjaciół.

Z każdym dniem Zipi coraz bardziej czuł się częścią tej wesołej gromadki. Dzieci pokazywały mu cuda lata: ciepły piasek, który łagodnie dotykał jego łapek, delikatny wietrzyk, który niósł ze sobą zapach słonego morza, i promienie słońca, które swoim ciepłem czule otulały wszystko dookoła.

A Zipi w zamian z zapałem dzielił się opowieściami o swojej dalekiej, lodowej ojczyźnie. Opowiadał o nieskończonych białych równinach i pokazywał, jak zwinnie ślizga się po wyobrażonym lodzie i nurkuje w zimnej wodzie, żeby złowić rybkę. Dzieci słuchały zauroczone, wyobrażając sobie zaśnieżone przestrzenie, tak dalekie od ich ciepłego wybrzeża.

Wreszcie nadszedł dzień, gdy Zipi musiał wracać do domu. Choć trochę smutne, dzieci serdecznie go uściskały na pożegnanie i podarowały mu małą muszelkę — na pamiątkę obozu i wesołych chwil spędzonych razem. — Kiedy zobaczysz tę muszelkę, pomyśl o nas i o ciepłym lecie! — powiedziała Tina, wręczając mu prezent.

Wzruszony Zipi przyjął muszelkę, przesunął płetwą po jej gładkiej powierzchni i uśmiechnął się z całego serca. — Nigdy nie zapomnę was ani naszych przygód — powiedział. — A może pewnego dnia wrócę, żeby znów popływać w ciepłej wodzie i pobawić się z wami w „pingwinie” zabawy.

Z tymi słowami Zipi pożegnał się z nowymi przyjaciółmi i wyruszył w daleką podróż z powrotem na Antarktydę. W jego sercu na zawsze pozostało ciepło lata, radość przygody i najcenniejsze ze wszystkiego — wspomnienie prawdziwej przyjaźni, którą znalazł na letnim obozie.

…resztę przeczytasz w aplikacji Marytale.

Marytale to aplikacja z ilustrowanymi bajkami do czytania dziecku — obrazek na każdej stronie, bez reklam i bez internetu. Zakładka zostaje tam, gdzie dziecko zasnęło.

Wypróbuj za darmo

Zeskanuj telefonem, żeby pobrać Marytale

Zipi i wymarzone lato

Więcej bajek do czytania