Jaś i magiczna fasola

7-9 min czytania
16 stron

Jaś i magiczna fasola — bajka do czytania dzieciom. Chłopiec sprzedaje krowę za garść ziaren, a rano pod oknem rośnie łodyga aż pod chmury.

Jaś mieszkał z matką w małym domu na skraju wsi. Nie mieli pola ani sadu, tylko krowę, która nazywała się Krasula i dawała tyle mleka, że starczało na obiad i na sprzedaż. Ale przyszła sucha wiosna, trawa zżółkła, a Krasula przestała dawać mleko całkiem.

— Trudno — powiedziała matka pewnego ranka i odwróciła się do okna, żeby Jaś nie widział jej twarzy. — Zaprowadź ją jutro na targ. Sprzedaj za tyle, ile dadzą, i wracaj prosto do domu. Jaś nie spał tej nocy prawie wcale. Leżał, słuchał, jak Krasula przestępuje w oborze, i wyszedł z domu, zanim zrobiło się jasno.

Na drodze spotkał starego człowieka, który siedział na kamieniu, jakby na kogoś czekał. — Ładna krowa — powiedział. — Sprzedasz? — Na targ ją prowadzę. — Nie musisz iść aż tak daleko. Dam ci za nią pięć ziaren fasoli. Ale to nie jest zwyczajna fasola.

Jaś wiedział, że to głupi interes, i mimo wszystko wziął ziarna, bo brzmiały ciekawiej niż targ. Wrócił do domu przed południem, wysypał je na stół i zaczął tłumaczyć. Matka spojrzała na pięć zwyczajnych fasolek, potem na pustą drogę za jego plecami, wyrzuciła je przez okno i poszła do siebie. Tego wieczoru nie było kolacji.

Rano w izbie było ciemno jak w nocy, choć słońce stało już wysoko. Jaś otworzył okiennice i zobaczył, że okno zasłania zielona łodyga gruba jak dąb, która wyrasta z ziemi tuż pod ścianą i idzie w górę tak wysoko, że jej końca nie widać w chmurach.

Wspinał się całe przedpołudnie. Liście były szerokie jak stoły, a każdy następny krok wyglądał tak samo jak poprzedni, więc przestał liczyć. Kiedy wreszcie wyszedł ponad chmury, zobaczył biały gościniec, a przy nim dom tak duży, że próg sięgał mu do pasa.

W drzwiach stała ogromna kobieta z chochlą w ręku. — Uciekaj — powiedziała od razu, nie podnosząc głosu. — Mój mąż nie lubi gości, zwłaszcza małych. Ale Jaś od wczoraj nic nie jadł i wcale nie umiał tego ukryć, a ona to zauważyła. Westchnęła, rozejrzała się po gościńcu, wpuściła go do środka i postawiła przed nim miskę.

Ledwie skończył, dom zadrżał. Kobieta wsadziła Jasia do pustego kotła i przykryła pokrywką. Przez szparę widział, jak do izby wchodzi olbrzym, siada przy stole i kładzie na blacie kurę — zwyczajną, brązową, trochę zaspaną.

— Nieś — powiedział olbrzym. Kura zagdakała i zniosła jajko, które potoczyło się po desce i zabrzęczało jak moneta, bo było ze szczerego złota. Olbrzym zebrał tak z tuzin jajek, a potem oparł głowę na rękach i zasnął przy stole.

Jaś wyszedł z kotła po cichu, wziął kurę pod pachę i pobiegł do łodygi. Zjeżdżał w dół szybciej, niż wchodził, a kura siedziała spokojnie, jakby robiła to co dzień. Od tego dnia w domu było co jeść i czym palić w piecu.

Ale Jaś myślał o tamtym domu nad chmurami częściej, niż powinien. Po miesiącu wspiął się drugi raz. Kobieta w drzwiach poznała go od razu i pokręciła głową, lecz i tym razem wpuściła, i tym razem też schował się w kotle, kiedy dom zadrżał.

Tego wieczoru olbrzym postawił na stole worek i wysypał z niego srebro, a potem liczył je tak długo, że sam się zmęczył. Kiedy zasnął, Jaś zabrał worek i zjechał na dół. Matka zobaczyła srebro i po raz pierwszy zapytała, skąd on to bierze. Jaś nie odpowiedział.

Za trzecim razem wspinał się już nie po jedzenie ani po pieniądze, tylko dlatego, że słyszał na górze muzykę. Olbrzym postawił tego wieczoru na stole złotą harfę, kazał jej grać, i harfa zagrała sama, tak pięknie, że Jaś zapomniał, gdzie siedzi.

Kiedy olbrzym usnął, Jaś wziął harfę i ruszył do drzwi. I wtedy harfa zawołała cienkim głosem: — Panie! Olbrzym zerwał się na nogi i wybiegł za nim na gościniec, aż zadudniło. Jaś dopadł łodygi i zaczął zjeżdżać, a nad nim, wysoko, cała zieleń trzeszczała pod ciężarem.

— Siekierę! — krzyknął, jeszcze zanim dotknął ziemi. Matka wybiegła z siekierą i podała mu ją przez płot. Jaś uderzył raz, drugi, trzeci. Łodyga pękła u samej ziemi, przechyliła się powoli i runęła w las za domem. Olbrzym został na górze, nad chmurami, i nigdy więcej nie zszedł na dół, bo nie miał już po czym.

Zostały im kura, worek srebra i złota harfa, która grała wieczorami, kiedy ją poproszono. Jaś kupił nową krowę i nazwał ją tak samo jak tamtą. A kiedy po latach opowiadał tę historię własnym dzieciom, przyznawał uczciwie, że za pierwszym razem wcale nie był mądry — miał tylko dużo szczęścia.

…resztę przeczytasz w aplikacji Marytale.

Marytale to aplikacja z ilustrowanymi bajkami do czytania dziecku — obrazek na każdej stronie, bez reklam i bez internetu. Zakładka zostaje tam, gdzie dziecko zasnęło.

Wypróbuj za darmo

Zeskanuj telefonem, żeby pobrać Marytale

Jaś i magiczna fasola

Więcej bajek do czytania