Clara’nın Işıltılı Kristali

6-8 dakika okuma
13 sayfa
5+

Meraklı Clara, masallardaki sihirli ağacı aramaya çıkar ve gövdesinde minik bir kapı olan ağacı bulur. Orada yaşayan peri Liora ona ışıl ışıl bir kristal hediye eder, dönüş yolunda da Clara, topunu kaybedip üzülen Max’in yanına oturur ve onu teselli eder. Haydi, Clara’yla birlikte ormana gidelim!

Büyülü bir ormanın kıyısındaki küçük bir köyde Clara adında meraklı bir kız yaşardı. Akşamları annesi ve babasıyla evin önünde çıtır çıtır yanan ateşin başına oturur, orman masallarını dinlemeye doyamazdı.

Clara, ormanın ta derinlerinde büyüyen sihirli bir ağacın masallarını bilirdi. Derlerdi ki ağacın içinde bir sihir yaşar, onu bulana armağan verir. Clara o ağacı görmeyi çok isterdi.

Bir sabah Clara ormana gidip o ağacı aramaya karar verdi. Küçük çantasına birkaç kurabiye ile bir şişe su koydu. Bir de minik bir defter attı, belki çizecek bir şey çıkar diye. Yüreği pır pır ediyordu.

Clara orman yolunda hoplaya zıplaya ilerledi. Güneş yaprakların arasından süzülüyor, patika ışıl ışıl parlıyordu. Ne güzel bir gündü!

Clara yürüdükçe ağaçlar daha da yükseliyor, kuşlar cıvıl cıvıl ötüyordu. Sonunda kocaman, yaşlı bir ağacın önüne geldi. Gövdesinde minicik, eski mi eski bir kapı vardı! Clara’nın gözleri faltaşı gibi açıldı. “Yoksa bu… masallardaki ağaç mı?”

Clara biraz çekindi ama çok merak ediyordu. Kapıyı tıklattı: tık tık tık! Minik kapı gıcırdayarak açıldı.

Eşikte ışıl ışıl parlayan minicik bir peri duruyordu. “Hoş geldin, küçük gezgin!” dedi gülümseyerek. “Ben Liora.” Clara’nın ağzı açık kaldı.

“Ben de Clara’yım,” dedi Clara. Liora başını salladı: “Ta buralara kadar geldin, kapımı da usulca çaldın. Ne cesur, ne meraklı bir kızsın! Sana bir hediyem var.” Clara heyecandan yerinde duramıyordu.

Liora, Clara’ya parıl parıl bir kristal uzattı. “Bu kristal, üzgün olanları sevindirmek için,” dedi. Clara gözlerini kristalden ayıramadı. “Çok teşekkür ederim, Liora!” Sonra köyünün yoluna koyuldu. Bu minik kristal neler yapabilirdi acaba? Clara henüz bilmiyordu.

Dönüş yolunda Clara, bir taşın üstünde boynu bükük oturan bir çocuk gördü. İçi sızladı, hemen yanına gitti. “Ne oldu? Adın ne senin?” “Max…” dedi çocuk, burnunu çekerek. “Topumu kaybettim. En sevdiğim topumu. Hiç bulamıyorum.”

Clara, Max’in yanına oturdu. “Topunu kaybetmek çok kötü, biliyorum.” Sonra çantasından kristali çıkardı. “Üzülme, Max. Belki bu kristal seni biraz neşelendirir.” Kristal birden ışıl ışıl parladı, her yer aydınlandı. Max, Clara’ya bakıp gülümsedi. Clara sevinçle sordu: “Topunla nasıl oynardın?”

Max hemen anlattı: “Onu havaya atardım. Yükseğe, yükseğe, çok yükseğe! Sonra koşup yakalardım. Çok eğlenceliydi!” Biraz durdu. “Topumu hep böyle hatırlayacağım.” Topuna hâlâ üzülüyordu ama yanında Clara vardı, içi ısınıyordu.

O günden sonra köyde biri üzülse, Clara hemen yanına koşardı. Kristal de parıl parıl parlardı. Etraftaki herkesin yüzü gülerdi, en çok da Clara’nın.

Paylaş:Pinterest WhatsApp Facebook Bir arkadaşa gönder

Bilinen masalları kimin yazdığını ve ilk baskılarında nasıl olduklarını merak ediyor musunuz? Yazılara bakın

Daha çok masal

Bütün masallar