Roszpunka

6-8 min czytania
16 stron

Roszpunka — baśń braci Grimm do czytania dzieciom. Dziewczynka o złotych włosach mieszka w wieży bez drzwi, a pod oknem staje królewicz.

Dawno temu, na skraju miasteczka, mieszkali mąż i żona, którzy bardzo długo czekali na dziecko. Ich okno wychodziło na ogród otoczony wysokim murem, a w tym ogrodzie rosły najpiękniejsze warzywa, jakie można sobie wyobrazić. Nikt jednak nie przechodził przez tamten mur, bo ogród należał do czarownicy, a czarownicy wszyscy w okolicy się bali.

Pewnej wiosny kobieta stanęła przy oknie i zobaczyła grządkę zielonej roszponki. Liście wyglądały tak świeżo, że nie mogła oderwać od nich oczu. Z dnia na dzień robiła się bledsza. — Jeśli nie zjem tej roszponki, chyba nie wstanę z łóżka — powiedziała w końcu mężowi.

Mąż kochał ją bardzo, więc o zmierzchu przeszedł przez mur i narwał pełną garść liści. Żona zjadła je co do jednego i od razu poczuła się lepiej. Ale nazajutrz zapragnęła jeszcze więcej, a potem jeszcze. Za trzecim razem, kiedy schylił się nad grządką, usłyszał za plecami głos.

— Kradniesz w moim ogrodzie — powiedziała czarownica. Mężczyzna zadrżał i opowiedział jej wszystko: o żonie, o oknie, o tym, że nie potrafił patrzeć, jak blednie. Czarownica wysłuchała go bez gniewu, a potem skinęła głową. — Bierz, ile zechcesz — rzekła. — Ale dziecko, które wam się urodzi, oddacie mi.

Dziewczynka przyszła na świat jesienią i nazwali ją Roszpunka, od nazwy ziela, które rosło za murem. Czarownica zabrała ją tego samego dnia i wychowała jak własną córkę. Nie była dla niej zła: uczyła ją nazw ziół, opowiadała o ptakach i nigdy nie podniosła głosu. Roszpunka rosła zdrowa i wesoła, a jej włosy były długie i złote jak snop słomy w słońcu.

Kiedy dziewczynka skończyła dwanaście lat, czarownica zaprowadziła ją do wieży, która stała samotnie pośrodku lasu. Wieża nie miała ani drzwi, ani schodów — tylko jedno okienko na samej górze. — Tu nic ci się nie stanie — powiedziała czarownica i odeszła.

Odtąd przychodziła co wieczór i wołała spod wieży: — Roszpunko, Roszpunko, spuść swoje włosy! Dziewczynka zawiązywała warkocz na haku przy oknie i spuszczała go w dół, a czarownica wspinała się po nim jak po linie.

Roszpunka nie znała nikogo poza nią. Znała każdą szczelinę w kamieniu i każdy odcień nieba nad lasem, ale nie wiedziała, jak wygląda droga, ulica ani drugi człowiek. Żeby nie było jej smutno, śpiewała. Głos niósł się nad wierzchołkami drzew, cichy i czysty, i słychać go było daleko.

Pewnego dnia lasem jechał królewicz. Usłyszał śpiew i zatrzymał konia. Objechał wieżę dookoła i nie znalazł żadnych drzwi, więc został pod drzewem i słuchał aż do zmierzchu. Wtedy zobaczył, jak stara kobieta staje pod wieżą i woła: — Roszpunko, Roszpunko, spuść swoje włosy!

Nazajutrz o tej samej porze królewicz stanął pod wieżą i powtórzył te słowa. Warkocz spłynął w dół, a on wspiął się na górę. Roszpunka przestraszyła się okropnie, bo nigdy w życiu nie widziała nikogo młodego. Ale królewicz mówił tak spokojnie, że strach minął jej szybciej, niż się spodziewała.

Odtąd przychodził co wieczór, kiedy czarownicy nie było. Rozmawiali o lesie, o mieście za lasem i o wszystkim, czego Roszpunka nie widziała. — Zabiorę cię stąd — powiedział któregoś razu. — Będę ci przynosił po motku jedwabiu, a ty upleciesz z niego drabinę.

I byłoby się udało, gdyby pewnego wieczoru Roszpunka nie zapytała bez namysłu: — Dlaczego ty wchodzisz tak ciężko, a królewicz jednym ruchem? Czarownica zrozumiała wszystko w mgnieniu oka. Chwyciła nożyce, odcięła złoty warkocz i zaniosła dziewczynę daleko, na pustkowie, gdzie nie było nikogo.

Wieczorem królewicz zawołał jak zwykle. Warkocz spłynął w dół — ale na haku trzymała go czarownica. Kiedy królewicz wychylił się przez okno, przestraszył się tak, że stracił równowagę i spadł w ciernie pod wieżą. Nie połamał sobie nic, ale gałęzie skaleczyły mu oczy i od tej pory nic nie widział.

Wędrował potem długo, po omacku, jadł to, co znalazł, i pytał każdego napotkanego człowieka, czy nie słyszał gdzieś dziewczyny, która śpiewa. Jedni dawali mu chleba, inni przepędzali go od progu. Mijały miesiące. Buty mu się zdarły, a płaszcz wypłowiał od słońca.

Aż pewnego dnia, na pustkowiu, usłyszał głos, który znał. Poszedł za nim, potykając się o kamienie. Roszpunka poznała go od razu i rzuciła mu się na szyję, a kiedy zapłakała, dwie łzy spadły mu na oczy. Świat zrobił się jasny — królewicz znów widział.

Wrócili razem do jego królestwa i tam już zostali. Roszpunka nigdy więcej nie mieszkała sama, a kiedy śpiewała, słuchał jej cały dom. Włosy odrosły jej z czasem, ale nikt już nie musiał się po nich wspinać — bo w każdym domu, w którym mieszkali, były zwyczajne drzwi.

…resztę przeczytasz w aplikacji Marytale.

Marytale to aplikacja z ilustrowanymi bajkami do czytania dziecku — obrazek na każdej stronie, bez reklam i bez internetu. Zakładka zostaje tam, gdzie dziecko zasnęło.

Wypróbuj za darmo

Zeskanuj telefonem, żeby pobrać Marytale

Roszpunka

Więcej bajek do czytania