Calineczka

8-10 min czytania
16 stron

Calineczka — bajka do czytania dzieciom. Dziewczynka wielkości kciuka przepływa lato na liściu, a zimę spędza pod ziemią u polnej myszy.

Była sobie kobieta, która bardzo chciała mieć dziecko, ale nie wiedziała, skąd je wziąć. Poszła więc do starej czarownicy i o to zapytała. — To akurat prosta sprawa — powiedziała czarownica. — Masz tu ziarnko jęczmienia. Nie takie, jakie rośnie na polu i jakie dostają kury. Zasadź je w doniczce i zobaczysz.

Kobieta wróciła do domu i zasadziła ziarnko. Wyrósł z niego wielki kwiat, podobny do tulipana, ale ciasno zamknięty. — Jaki piękny — powiedziała kobieta i pocałowała czerwono-żółte płatki. Wtedy kwiat trzasnął i otworzył się. W środku, na zielonym stołeczku, siedziała maleńka dziewczynka, nie większa niż kciuk. Dlatego nazwano ją Calineczką.

Spała w łupinie orzecha, przykryta płatkiem róży. W dzień bawiła się na stole: kobieta stawiała tam talerz z wodą, wokół talerza kładła wianek z kwiatów, a Calineczka pływała po tej wodzie na płatku tulipana i wiosłowała dwoma włosami z końskiego ogona. Śpiewała przy tym tak cicho i tak ładnie, że nikt czegoś podobnego nie słyszał.

Pewnej nocy przez rozbitą szybę wlazła do izby ropucha — wielka, mokra i brzydka. Zobaczyła śpiącą dziewczynkę i pomyślała, że to będzie piękna żona dla jej syna. Zabrała łupinę orzecha razem z Calineczką i wyskoczyła przez okno do ogrodu.

Nad rzeką ropucha położyła orzech na liściu lilii wodnej, daleko od brzegu, żeby dziewczynka nie uciekła. Rano Calineczka obudziła się na środku wody i rozpłakała, bo dookoła była tylko woda, a wody nie da się przejść. Małe rybki usłyszały ją spod liścia. Zrobiło im się jej żal i przegryzły łodygę. Liść popłynął z prądem, coraz dalej, coraz szybciej.

Płynęła całe lato. Motyl ciągnął jej liść na wstążce, słońce grzało, było prawie wesoło — dopóki nie nadleciał chrabąszcz, nie porwał jej i nie zaniósł na drzewo. Pokazał ją innym chrabąszczom, a te obejrzały ją i wykrzywiły się. — Ma tylko dwie nogi — mówiły. — I nie ma czułków. Jaka brzydka. Chrabąszcz od razu uznał, że rzeczywiście jest brzydka, i zostawił ją na kwiatku pod lasem.

Całe lato mieszkała sama w lesie. Uplotła sobie łóżeczko z trawy, zawiesiła je pod liściem łopianu, jadła miód z kwiatów i piła rosę. Ale potem przyszła jesień, liście zaczęły opadać, a łopian, który był jej dachem, zwinął się i uschnął. Zrobiło się zimno tak, że dziewczynka trzęsła się w swojej sukience jak listek.

Poszła przez ściernisko szukać schronienia i trafiła pod drzwi polnej myszy. Mysz miała ciepłą norę, pełną spiżarnię i dobre serce. — Zostań na zimę — powiedziała. — Będziesz mi opowiadać bajki, bardzo to lubię. Calineczka została. Było ciepło i sucho, i tylko czasem robiło jej się dziwnie smutno bez powodu.

Mysz miała sąsiada: kreta w czarnym aksamitnym futrze, bardzo bogatego i bardzo mądrego. Kret przychodził w odwiedziny, mówił źle o słońcu i o kwiatach, których nigdy nie widział, a kiedy Calineczka śpiewała, słuchał i milczał. — Wyjdziesz za niego — powiedziała mysz. — To bardzo dobra partia. Calineczce nie chciało się nawet odpowiadać.

W korytarzu, którym kret prowadził je do siebie, leżała martwa jaskółka. Kret trącił ją nogą. — Tak kończą ci, co całe lato tylko śpiewają — powiedział. Ale Calineczka wróciła tam w nocy sama. Uplotła kołderkę z siana, przykryła ptaka i przyłożyła głowę do jego piersi. I usłyszała: coś tam biło. Jaskółka żyła.

Przez całą zimę Calineczka opiekowała się nią w tajemnicy. Nosiła wodę w płatku kwiatu, przykrywała sianem, siedziała przy niej po ciemku. Na wiosnę jaskółka wyzdrowiała. — Lecę — powiedziała. — Chodź ze mną. — Nie mogę. Mysz by się martwiła. I jaskółka odleciała sama, a Calineczka patrzyła za nią przez dziurę w suficie.

Latem mysz zaczęła szyć wyprawę. — Za cztery tygodnie wesele — mówiła. — Kret już czeka. Calineczka szyła razem z nią i milczała. Wieczorami wychodziła na próg nory, żeby popatrzeć na słońce, bo wiedziała, że pod ziemią nie zobaczy go już nigdy.

W dniu ślubu wyszła pożegnać się ze światem. — Żegnaj, słońce — powiedziała i wyciągnęła ręce do góry. I wtedy usłyszała nad sobą świergot. To była jej jaskółka. — Lecę do ciepłych krajów — powiedziała. — Teraz naprawdę chodź ze mną. Usiądź mi na grzbiecie i przywiąż się paskiem.

Leciały nad górami, nad morzem, nad lasami, które z góry wyglądały jak mech. Powietrze robiło się coraz cieplejsze. W końcu jaskółka zniżyła lot nad białym marmurowym pałacem, oplecionym winoroślą, i posadziła Calineczkę na najpiękniejszym kwiecie, jaki dziewczynka w życiu widziała.

W kwiecie siedział mały człowieczek — przezroczysty jak szkło, z koroną na głowie i skrzydełkami na plecach. Był dokładnie takiego wzrostu jak ona. — Jesteś najpiękniejsza ze wszystkich, jakie widziałem — powiedział. — Zostaniesz ze mną? Calineczka pomyślała o krecie i o ciemnym korytarzu pod ziemią. I powiedziała, że zostanie.

Z każdego kwiatu przyleciał wtedy ktoś mały i przyniósł jej podarunek. Najlepszy był ostatni: para przezroczystych skrzydeł, przywiązanych do ramion, żeby mogła fruwać razem z innymi. A jaskółka siedziała wysoko w gnieździe i śpiewała najlepiej, jak umiała — chociaż ptakom, jak wiadomo, robi się smutno, kiedy ktoś, kogo uratowały, zostaje daleko od domu.

…resztę przeczytasz w aplikacji Marytale.

Marytale to aplikacja z ilustrowanymi bajkami do czytania dziecku — obrazek na każdej stronie, bez reklam i bez internetu. Zakładka zostaje tam, gdzie dziecko zasnęło.

Wypróbuj za darmo

Zeskanuj telefonem, żeby pobrać Marytale

Calineczka

Więcej bajek do czytania